เป็นครั้งแรกของกีฬายิงปืนเป้าบิน ที่นักกีฬาของไทยสามารถผ่านเข้าสู่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกได้ เป็นเรื่องน่ายินดีไม่น้อยที่ สุธิยา จิวเฉลิมมิตร ทำได้ขนาดนี้ ทำให้เห็นถึงการพัฒนาข้ามขีดจำกัดเดิมๆ จากปัจจัยหลายๆ อย่างงบประมาณการฝึกซ้อม ผู้ฝึกสอน การเข้าแข่งขันรายการต่างๆ เพื่อสะสมคะแนน และที่สุดคือความมุ่งมั่นของเจ้าตัวที่ไม่ยอมถอดใจไปเสียก่อน

            นักกีฬาทุกชนิดต้องการสมาธิเป็นอย่างมากในการแข่งขัน การเชียร์และการส่งกำลังใจสามารถทำได้ตามจารีตของกีฬาประเภทนั้น ว่าจะส่งเสียงได้ตลอดการแข่งขัน หรือจะเป็นเฉพาะช่วงพักการแข่งขัน ระหว่างพักคะแนนต่อคะแนน เพราะเสียงเพียงเล็กน้อยก็เป็นอุปสรรคต่อแต้มนั้นๆ ไม่น้อยทีเดียว

            การบันทึกภาพแอคชั่นการแข่งขันกีฬาที่มีอยู่มากมายหลายชนิด ก็มีธรรมเนียมปฏิบัติต่างกันไปด้วยเช่นกัน อย่างยิงปืนเป้าปิน ช่างภาพต้องอยู่หลังแนวยิงของนักกีฬา ประการแรกเพื่อความปลอดภัย และอีกอย่างหนึ่งคือเพื่อไม่เป็นการรบกวนสายตาของนักฬาอีกด้วย ช่างภาพสามารถถ่ายได้ทุกก้าวจังหวะของผู้แข่งขัน แต่จังหวะการปลดปลอกกระสุนออกจากลำเพลิงดูจะท้าทายความสามารถในการลั่นชัตเตอร์มากที่สุด เทคนิคก็การสตอปแอคชั่นทั่วไปเอามาใช้ในงานนี้ได้เลย

            ถึงแม้ว่ากีฬายิงปืนเป้าบินจะไม่เป็นที่นิยมในวงกว้างของแฟนๆ กีฬาชาวไทย แต่ในวันแข่งขัน เสียงเชียร์จากคนไทยด้วยกันก็คงดังไม่แพ้ชาติใดในโลก พร้อมๆ กันนี้ความสามารถของการยิงปืนที่เป็นสะพานเชื่อมให้สามารถโอนย้ายจากกองทัพบก มาสังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาติได้ด้วยนะ

........................................
(เป้าบินโอลิมปิก : คอลัมน์จุดโฟกัส : โดย...สามจอ samjaws@gmail.com http://samjaw.blospot.com )