ดูละครช่วงนี้แล้วหดหู่ เพราะเป็นห่วง “อภิรมย์ฤดี” (ชื่อที่คุณตาชอบเรียกเต็มยศ เรียกดอกโศก สั้นกว่ามั้ย) ว่าจะโดนศัตรูในบ้านอย่างพี่ลูกเกด (คุณเพ็ญพักตร์) และน้องแอริณ (เพ็ญตระการ) ทำร้ายจิตใจ เท่านั้นไม่พอ ยังต้องคอยกังวลทุกครั้งที่ป้อง ณวัฒน์ หรือคุณนัย มาปรากฏตัวว่าต้องมีเหาฉลามอย่างเจี๊ยบ โสภิตนภา(แม่ปรียากมล) ตามมาด้วยหรือเปล่า ไอ้ครั้นจะบอกน้องว่า เออ! ถ้าอยู่บ้านนั้นไม่ได้ก็กลับไปอยู่กับยายเถอะหนู ก็ไม่ไหวจะเคลียร์กับตาเลี้ยงของนาง ทำให้การดูละคร “ดอกโศก” ของอ้อมมีแต่ปัจจัยน่ากังวลไปหมด
 
          พอศุกร์เสาร์อาทิตย์ จิตก็ตกกับ “มาหยารัศมี” ผู้หญิงอะไรซวยจริงจัง พ่อไม่ยอมรับว่าเป็นลูก แล้วยังสูญเสียอัตลักษณ์ โดนแม่เลี้ยงเอาลูกของตัวมาแอบอ้าง (ว่าเป็นมาหยารัศมี) เพื่อหวังให้ได้แต่งงานกับคุณชายหน้าเหวี่ยงเสียอีก ซ้ำร้ายไม่ต่างกับอภิรมย์ฤดีแห่ง “ดอกโศก” คุณชายเรื่องนี้ก็มีเหาฉลามเป็นแม่ดุจแขด้วยเหมือนกัน
 
          ดีนะที่ทั้งสองเรื่องยังมีคนดีๆ อยู่รอบข้างบ้าง ไม่งั้นก็ไม่ไหวละ ดูละครเครียดเกิน แต่ข้อดีของสองเรื่องนี้ก็มีนะคะ คือไม่ว่าจะผ่านไปกี่ยุคกี่สมัย จะรีเมกยังไงเค้าโครงของมันก็ยังอยู่ว่า ผู้หญิงเรานั้นช่างลำบากเหลือเกิน ยิ่งถ้าต่ำต้อยด้อยค่าทางสังคมเป็นทุนอีกข้อเนี่ย มันดูไม่มีทางสู้เขาเอาเสียเลย

          ดูเหมือนทางของพวกเธอจะมีแค่ทางเดียว ซึ่งเป็นทางที่เรารู้กันดีอยู่แล้วนั่นคือ “ต้องเป็นคนดีให้ถึงที่สุด” ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็จะใช้ความอดทน ความดี เอาชนะใจทุกคน แล้วเธอก็จะพิสูจน์ให้เราเห็นว่าธรรมะย่อมชนะอธรรม คนดีชนะคนไม่ดีอยู่วันยังค่ำ

          แต่ในชีวิตจริงผลมันอาจจะไม่เร็วหรือไม่ได้ชนะใจกันง่ายๆ อย่างในละคร...เหมือนเรื่องจริงของใครหลายๆ คน ที่ทำงานดีแทบตายแต่เจ้านายก็ไม่เห็นค่า ต้องมาพึมพำกับตัวเองว่าทำไมชีวิตฉันช่างเศร้า ไอ้คนขี้ประจบแต่ทำงานไม่ดีเนี่ยได้ดีเหลือเกิ้น หรือประเภทเป็นแฟนตัวหลัก แต่นั่งช้ำรักเพราะแฟนมีกิ๊ก ดีแทบตาย เขาก็ยังไม่รักมั่น ลองนึกดูนะคะ ถ้าเราไม่ดีจริง  ป่านนี้เราคงโดนไล่ออกจากงาน หรืออาจหลุดจากตำแหน่งแฟนหลักไปแล้ว ก็เพราะความดีไม่ใช่เหรอคะ ที่ทำให้เรายังมีตำแหน่งอยู่

          ว่าแต่ไอ้ฝั่งพวกคนไม่ดีเนี่ยมันไม่ได้เรียนรู้อะไรกันบ้างเลยหรือไง คงไม่ได้โตมากับละครสินะ ถึงไม่รู้ว่าจุดจบของคนไม่ดีเนี่ยยังไงก็พัง ไม่ตายก็เจ็บ ไม่ช้าก็เร็วน่ะฮึ

          เป็นกำลังใจให้นะคะ น้องนางเอกทุกคน พึงรักษาความดี ประหนึ่งเกลือรักษาความเค็ม แล้วสวรรค์ก็จะมีตารักษาเรา ธรรมะย่อมคุ้มครองคนดี...เชื่ออ้อม เราไม่ได้คิดไปเอง  ^__^
.............................
(หมายเหตุ ชีวิตนางเอกไทย : ทีวีสีรุ้ง โดย... สุนิสา สุขบุญสังข์)