เมื่อสมาชิกในบ้านดูจะอาการไม่ค่อยน่าไว้วางใจ จึงหนีไม่พ้นต้องส่งถึงมือแพทย์เพื่อตรวจดู จะได้วินิจฉัยถูกว่าเป็นอะไรกันแน่ นับว่าโชคดีที่หมอยังไม่มีงานเข้ามากนัก รอเพียงแค่รายเดียวก็ถึงคราวได้เข้าไปเผชิญหน้ากับหมอและผู้ช่วยอีกสองสามคน

                ดูจากสภาพที่ดูผอมแห้งและอิดโรยแล้ว น้ำเกลือจึงเป็นสิ่งแรกที่ช่วยเยียวยา จากนั้นก็เก็บตัวอย่างเลือดเพื่อเข้าแล็บตรวจอย่างละเอียด ผู้ช่วยต้องช่วยกันจับขาทั้งสี่ไว้ไม่ให้มันขัดขืน เบ็ดเสร็จหมดไปหนึ่งพันบาทกับอีกนิดๆ  จึงไม่ค่อยแปลกใจนักที่เห็นเพื่อนมันๆ ถูกทิ้งตามท้องถนน

                มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคมที่รู้จักสังเกต เรียนรู้ ครั้งหนึ่งในอดีต เกิดความรู้สึกสงสารสัตว์ป่า จึงเลี้ยงไว้จนเกิดความผูกพัน กลายเป็นเพื่อน แต่ครั้นเงื่อนไขต่างๆ เปลี่ยนไป บางพื้นที่ก็นิยมนำมาทำเป็นอาหาร ถึงขั้นต้องจัดหามาสนองความต้องการ จนกลายเป็นอาชีพซึ่งถูกสังคมพิพากษาว่า โหดร้ายทารุณกรรมต่อเพื่อนต่างสายพันธุ์ จนหลายคนพยายามร้องขอกฎหมายควบคุม เพราะขัดศีลธรรมอันดีงาม ซึ่งศีลข้อแรกก็มิได้ยกเว้นสัตว์ชนิดใด

                ถึงขั้นเรียกร้องความคุ้มครองกันแล้ว คนเลี้ยงเองก็น่าจะเคารพสิทธิ์ ยืดอกรับผิดชอบต่อพื้นที่ที่ต้องใช้ร่วมกัน ได้โปรดเก็บความรักของท่านทั้งหลายไว้ในที่เหมาะสม ไม่ควรนำสัตว์เลี้ยงมาในสถานที่ที่ไม่ได้จัดไว้ให้เป็นการเฉพาะ ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่สาธารณะ ทั้งโรงแรม ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า หรือแม้กระทั่งที่ทำงาน  ด้วยอาจลืมคิดไปว่านั่นเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจสำหรับสังคมอีกมุมหนึ่ง

                เพื่อเป็นการคุ้มครองสิทธิ์ เลือกภาพประกอบการโวยวายเป็นหมาในเงาดำ เพื่อจะได้ไม่เป็นการเจาะจงว่ามันมีใครเป็นเจ้าของ แสงที่สว่างจ้ามาจากด้านหลัง ช่วยให้ซ่อนเร้นใบหน้า เหลือไว้แต่รูปทรงที่บ่งบอกได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร และมันก็ดูเข้าท่ากว่าถ้าจะเปิดรับแสงมากขึ้นจนเห็นหน้าค่าตา แต่ส่วนอื่นๆ ที่แสงตกถึงจะขาวโพลนไปจนหมดความอดทนในการรับชม

..............................
(จุดโฟกัส : สี่ขาไปทุกที่ โดย...สามจอ : samjaws@gmail.com ,  http://samjaw.blogspot.com)