จดหมายรักทุกฉบับที่ส่งข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลของ โรเบิร์ต โจเซฟ อาเบอร์เนทที หรือ บ๊อบ วัย 66 ปี อดีตช่างตกแต่งบ้านชาวอังกฤษ มาให้หญิงสาวคนรัก อารีพรรณ ขำต่าย หรือ อ้อย วัย 40 ปี ชาวจังหวัดกาญจนบุรี ที่สามีเรียกชื่อเล่นภรรยาด้วยความเอ็นดูว่า "ชูการ์"ถูกเก็บไว้อย่างดีทุกฉบับ

                          เป็นอนุสรณ์ความรักความห่วงใยที่คนสองคนมอบให้กัน เมื่อคิดถึงวันเก่าๆ จดหมายก็จะช่วยพาทั้งสองคนได้ย้อนกลับสู่อดีตอีกครั้ง

                          เหมือนอยู่ในสมัยที่ยังใช้วิธีเขียนจดหมายรักส่งถึงกัน ช่วงที่คบหาดูใจกันคุณโรเบิร์ต เขาจะเขียนจดหมายมาส่งมาทุกอาทิตย์ ส่วนใหญ่เขาจะเขียนหาเรามากกว่า ตอนนั้นยังไม่ชิน อ่านออกบ้างไม่ออกบ้าง บางทีก็ไม่เข้าใจคำแปล ต้องเสียค่าแปลไปหลายบาท ทำให้ต้องอ่านอยู่นานจึงตอบ ลายมือก็เหมือนลายแทง กว่าจะตอบกลับได้จดหมายฉบับใหม่ของคุณโรเบิร์ตก็ส่งสวนกลับมาทุกที เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ประทับใจเขามาตลอด" ชูการ์หรืออ้อยเล่ารำลึกอดีตรัก

                          จุดเริ่มต้นของจดหมายรักทุกฉบับเริ่มเมื่อ 6 ปีที่แล้ว

                          โรเบิร์ต มักใช้เวลาช่วงวันหยุดยาวเดินทางมาท่องเที่ยวและพักผ่อนที่พัทยา จ.ชลบุรี ขณะนั้นฝ่ายหญิงทำงานเป็นแม่ครัวมือดีของร้านอาหารชื่อ ฟรีดร็อบ พัทยา จ.ชลบุรี

                           "ผมรู้จักคุณอ้อยผ่านทางรสชาติอาหารที่เขาทำ ผมจะไปกินอาหารที่ร้านฟรีดร็อบ พัทยาเกือบทุกวัน ตอนนั้นไม่รู้ว่าเชฟเป็นผู้หญิง ก็ฝากชมกับเจ้าของร้านว่า เชฟที่ร้านทำอาหารอร่อย ถูกปาก บอกเขาไปว่า อยากเจอเชฟขอสูตรอาหารที่ทำอยู่ สักพักเจ้าของร้านก็แนะนำให้รู้จักกับเชฟ ถึงรู้ว่าเป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกัน เพราะเขาต้องเข้าไปทำอาหาร ก็หลงเสน่ห์ทั้งรสอาหารและตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว ระยะหลังๆเลยมานั่งอยู่ที่ร้านทุกวัน"

                          การแสดงออกของชายหนุ่มทั้งดูแลเอาใจใส่ มอบความรัก ความหวังดีให้อย่างสม่ำเสมอ เป็นสิ่งที่ทำให้หญิงสาวประทับใจ แม้จะยังไม่เข้าใจภาษาที่ใช้สื่อสารถึงกันมากนัก

                          หลังจากที่หมดช่วงพักร้อน โรเบิร์ตเดินทางกลับอังกฤษ จากนั้นก็ส่งจดหมายมาถามสารทุกข์สุกดิบ ฝากรัก ฝากคิดถึงมาหาอย่างสม่ำเสมอ จะได้เจอกันทุกสี่เดือนช่วงที่โรเบิร์ตได้หยุดพักผ่อน เขาเป็นคนสุภาพค่ะ อัธยาศัยดี พูดคำไหนคำนั้น ตรงต่อเวลา ได้เห็นถึงความพยายามของเขาที่คอยติดตามดูแลเราตั้งแต่ยังไม่ได้คบหากัน เป็นนิสัย บุคลิกเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ประทับใจ และเป็นอยู่อย่างนี้ปีกว่าๆ จึงตัดสินใจจดทะเบียนสมรส

                          วันที่เขามาพูดคุยกับพ่อแม่มีล่ามมาช่วยแปลให้ เขาก็ให้ตัดสินใจเอง เพราะเห็นเราโตแล้ว เคยมีครอบครัวมาแล้ว ผ่านความลำบากมาก็มาก ที่สำคัญคือ เมื่อคบกับเขารู้สึกมั่นใจว่าจะอยู่ด้วยกันได้ จึงตอบตกลง ตอนนี้ก็เป็นอารีพรรณ อาเบอร์เนทที

                          ชูการ์ ลูกบ้าเขาเยอะ ห้าว ต่างจากชื่อเลย แต่เขาชอบทำงาน ทำอาหาร ทำความสะอาดบ้าน ไม่เคยอยู่นิ่ง ขยันมาก ช่วยเหลือดูแลตัวเองได้ ที่สำคัญคือ เขาเป็นคนรักครอบครัว หลังจากที่ตัดสินใจจดทะเบียนสมรสกัน ผมก็ให้เขาทำเรื่องย้ายไปอยู่ที่อังกฤษด้วยกัน ที่ผมประทับใจเขามากคือ ก่อนบินมาอยู่ด้วยกัน เขาถามว่า ถ้ามาอยู่ที่นี่จะให้ทำงานอะไรช่วยแบ่งเบาภาระผมได้บ้าง ก็บอกไปว่า อยากให้มาอยู่เป็นเพื่อนดูแลกัน ไม่ต้องทำอะไรก็ได้ แต่นี่ยังไม่เคยเห็นเขาอยู่เฉยๆ เลย ทำโน่น ทำนี่ตลอด

                           หลังจากจดทะเบียนสมรสครึ่งปี อ้อยก็เริ่มเดินเรื่องทั้งการทำพาสปอร์ต วีซ่า เรียนการพูดภาษาอังกฤษ เมื่อทุกอย่างพร้อม จึงออกเดินทางคนเดียวไปอยู่กับสามีที่อังกฤษเริ่มต้นชีวิตนับหนึ่งใหม่

                          "เรื่องที่กลัวว่าเขาจะหลอกตัดทิ้งได้เลย อย่างหนึ่งคือ เราตัวเปล่า ตอนเดินทางเขาส่งเงิน ซื้อตั๋วก็ซื้อแบบไปกลับ มีเบอร์โทรสถานทูตไทยไปพร้อมด้วย มีกระเป๋าเดินทางใบเดียว กางเกง เสื้อ อย่างละชุดสองชุด หากมีปัญหาเราก็กลับบ้าน แต่เมื่อไปอยู่ด้วย เขาเป็นแรงใจสำคัญ เพราะปีแรกที่ไปอยู่ต่างบ้าน ต้องปรับตัวเยอะ ยิ่งมาแบบใช้ชีวิตคู่ ก็ต้องเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้อยู่ด้วยกัน นอกจากนี้ยังมีเรื่องภาษา อาหาร ผู้คน วัฒนธรรม อากาศและสิ่งแวดล้อม ทั้งหมดไม่สามารถเปลี่ยนได้ในเวลาสั้นๆ เป็นองค์ประกอบที่มีรายละเอียดมากมาย คนไทยส่วนมากมักคิดว่าฝรั่งต้องรวย แค่คิดก็ผิดแล้ว เพราะถึงเขาจะรวยอย่างไร เราก็ต้องรู้จักทำมาหากินด้วย"

                           ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ เคยทะเลาะกันแค่ 2 ครั้ง แต่เมื่อปรับความเข้าใจกันได้ ก็พยายามประคับประคองไม่ให้เกิดความไม่ลงรอยกันอีก "คำขอโทษ" อย่างจริงใจ เป็นสิ่งสำคัญในการใช้ประนีประนอมในการอยู่ร่วมกัน

                           "เราทั้งสองคนผ่านชีวิตคู่มาแล้ว แต่ละคนก็จะมีบทเรียนกันมา จึงพยายามทำให้ชีวิตมีความสุข ดูแลกันไป ใช้ชีวิตสองคนตายาย ก็มีบ้างที่พูดคุยไม่ลงรอยกัน ทะเลาะกันบ้าง ส่วนใหญ่ก็จะขอโทษ พูดคุยกันให้เข้าใจ หากคุณโรเบิร์ตดุเสียงเริ่มแข็ง จะวิ่งเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มบอกว่า I love you . . I love you เขาก็ยิ้มแล้ว บางครั้งสามีทำเซอร์ไพรส์ แอบจองห้องพักจะพาไปเที่ยว ส่วนเรานัดกับเพื่อนไปกินข้าว เขาไม่ให้ไป เราก็โมโห จนมาเฉลยโน่นแหละว่าจะพาไปเที่ยวค่อยยิ้มออก"

                          ข้อแนะนำสำหรับหญิงสาวที่กำลังจะเป็นสะใภ้อินเตอร์ อ้อยบอกว่า สิ่งที่ต้องเรียนรู้คือ ภาษาและกฎหมายของชาตินั้นๆ ที่สำคัญฝรั่งไม่ว่าจะจนหรือรวยถ้าอยู่ในวัยทำงานต้องทำงานไม่ขี้เกียจ แล้วภรรยาต้องทำงานด้วยจะได้ไม่ต้องว่างมาก ที่สำคัญทั้งคู่ต้องเติมเต็มความรักให้แก่กันและกันอยู่เสมอ

......................................
(เขยฝรั่ง สะใภ้อินเตอร์ : 'สัญญาจะอยู่ดูแลกันและกัน'หนุ่มอังกฤษ-สาวเมืองกาญจน์ โดย...เสาวลักษ์ คงภัคพูน // กวินทรา ใจซื่อ)