คณะผู้สร้างประกาศเอาไว้ว่า โซลาร์ อิมพัลส์ จะบินรอบโลกด้วยพลังงานแสงอาทิตย์จึงทำให้การทดลองบินที่ฐานทัพอากาศเพย์เอร์เนครั้งนี้เป็นไปด้วยความตึงเครียดของทีมงานว่าจะทำได้ดังที่ลั่นปากเอาไว้หรือไม่

 แต่ในที่สุด โซลาร์ อิมพัลส์ ก็โผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้เป็นผลสำเร็จด้วยระดับความเร็วเพียงแค่ 45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

 โซลาร์ อิมพัลส์ เป็นเครื่องบินที่นั่งเดียวขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไฟฟ้าขนาด 10 แรงม้า 4 ตัว สำหรับนักบินที่ทำการทดสอบครั้งนี้คือ มาร์คัส เชอร์เดล ที่ค่อยๆ นำเครื่องไต่เพดานบินขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงระดับ 1,000 เมตร ตลอดการบินทดสอบ 90 นาที

 อย่างไรก็ตาม เครื่องต้นแบบที่เห็นนี้มีขนาดเล็กกว่าเครื่องจริงที่จะปฏิบัติภารกิจบินรอบโลกเล็กน้อย โดยมีความยาวระหว่างปลายปีกสองข้างเท่ากับเครื่องบินแอร์บัส เอ340 แต่มีน้ำหนักพอๆ กับรถยนต์สำหรับครอบครัวที่ 1,600 กิโลกรัมเท่านั้น

 ปีกอันยาวแต่บอบบางของโซลาร์ อิมพัลส์ปกคลุมด้วยแผงพลังงานแสงอาทิตย์ 1.2 หมื่นแผง ซึ่งเป็นตัวประจุพลังให้แบตเตอรี่ 400 กิโลกรัม และมอเตอร์ไฟฟ้า

 การบินทดสอบครั้งนี้มีขึ้นนำร่องการบินโดยไม่หยุด 36 ชั่วโมงในยามราตรี ก่อนจะไปถึงขั้นตอนสุดท้าย คือการบินรอบโลกในปี 2555

 อังเดร บอร์ชเบิร์ก ผู้ก่อตั้งโครงการนี้ร่วมกับ เบอร์ทรันด์ พิคคาร์ด ผู้บุกเบิกการบินรอบโลกด้วยบอลลูน กล่าวว่า การทดลองบินครั้งแรกนี้มีขึ้นเพื่อทดสอบปฏิกิริยาของเครื่องบินยามอยู่ในอากาศ ซึ่งถือเป็นขั้นตอนที่สำคัญมากภายหลังจากที่พัฒนากันมานานถึง 7 ปี โดยทีมงานเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้ว แต่ก็ต้องเผชิญกับสิ่งที่คาดเดาไม่ได้

 เพราะโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนอยู่แล้ว