องค์กรสตรีกะเหรี่ยง หรือ KWO ออกรายงานที่มีชื่อว่า " วอล์คกิ้ง อะมังส์ ช้าร์พ ไนฟ์ส " (Walking Amongst Sharp Knives) หรือ " เดินอยู่ท่ามกลางคมมีด " จัดทำขึ้นระหว่างปี 2548ถึงปี 2552 ระบุว่า ทหารพม่ามีพวกแก๊งข่มขืน , ฆาตกรรม หรือฆ่าด้วยการตรึงไม้กางเขนต่อผู้หญิงกะเหรี่ยง หรือใครก็ตามที่มีบทบาทเป็นผู้นำในหมู่บ้าน ซึ่งการตั้งผู้หญิงขึ้นเป็นผู้นำก็ด้วยความหวังว่าจะถูกล่วงละเมิดน้อยกว่าการมีผู้นำเป็นผู้ชาย

การกระทำที่ป่าเถื่อน ที่รวมถึงการฆ่าตัดคอ , การทรมาน ,บังคับให้เป็นโสเภณีและเป็นทาสแรงงาน มักจะเป็นฝีมือของทหารพม่า ที่พยายามจะถอนรากถอนโคนกองกำลังติดอาวุธที่เคลื่อนไหวเพื่อแยกตัวออกจากการปกครองของพม่า มานาน 60 ปี ในพื้นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อยชาวกะเหรี่ยง และแม้ว่าสหประชาชาติและองค์กรอื่น ๆ จะมีรายงานเรื่องการกระทำที่โหดร้ายต่อชนกลุ่มน้อยในพม่า แต่รัฐบาลทหารก็ยังยืนกรานปฏิเสธข้อกล่าวหาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดสิทธิมนุษยชน โดยอ้างว่า ทหารใช้ปฏิบัติการเฉพาะการต่อต้านการก่อการร้ายเท่านั้น

รายงานที่จัดทำโดยสัมภาษณ์ผู้หญิงที่เป็นผู้นำชนชน และปัจจุบัน 1 ใน 3 ของพวกเธอยังอยู่ในแหน่ง ระบุว่า การให้ผู้หญิงกะเหรี่ยงยอมรับบทบาทผู้นำในชุมชน ได้ทำให้พวกเธอไปอยู่ในแนวหน้าของการถูกล่วงละเมิดสิทธิมนุษยชน โดยฝีมือของกองทัพพม่า โดย ไว ไว หญิงวัย 51 ปี ที่ต้องสวมบทบาทผู้นำชุมชนมา 5 ปีแล้ว กล่าวว่า เธอไม่มีความสุขกับการเป็นหัวหน้าผู้บ้าน เพราะมันเหมือนกับการขุดหลุมฝังตัวเอง ซึ่งเป็นความรู้สึกเดียวกับผู้หญิง 1 ใน 3 จากทั้งหมด 95 คน ที่ให้สัมภาษณ์ในรายงานของ KWO ซึ่งไว ไว กล่าวว่า เธอถูกทหารพม่าทำร้ายตลอดระยะเวลาการอยู่ในตำแหน่ง

การล่วงละเมิดมักจะเกิดขึ้นในช่วงที่พวกทหารพม่า ไปสอบถามชาวบ้านในประเด็นที่พวกเขาสงสัยถึงความสัมพันธ์กับกองกำลังสหภาพกะเหรี่ยงแห่งชาติ หรือ KNU ซึ่ง พี สิท หัวหน้าหมู่บ้านอีกคน ที่เคยถูกทรมานมาแล้ว บอกว่า ชาวบ้านบางคนถูกจับในขณะทำไร่ ก่อนจะถูกจับไปตรึงกางเขน และเชือดคอในเวลาต่อมา ส่วน ชอว์ ชอว์ จี ที่เคยเป็นหัวหน้าหมู่บ้านนาน 5 ปี หลังจากไม่มีใครยอมรับตำแหน่ง กล่าวว่า ทหารได้บังคับให้ชาวบ้านไปลงหลุม ก่อนจะเอาดินกลบถึงคอ และรุมกันกระทืบ
 
ในการทารุณกรรมทางเพศ มีตั้งแต่ข่มขืนเด็กผู้หญิงไปจนถึงบังคับใช้แรงงาน พยายามสอบสวนพวกผู้หญิงที่ตั้งครรภ์หรือแม่ลูกอ่อนจนเหนื่อยล้า

ฮตู พิท บอกว่า ตอนที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ถูกทหารพม่าบังคับให้เป็นลูกหาบ และถูกข่มขืนที่เลวร้ายไปกว่านั้น คือ ถูกทำเป็นเครื่องกวาดหาทุ่นระเบิด ด้วยการเดินนำหน้าทหารในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยกับระเบิดสังหารบุคคล  

พวกหัวหน้าหมู่บ้านที่เป็นผู้หญิง มักตกเป็นเหยื่อทั้งจากทหารฝ่ายรัฐบาล ที่ลงโทษพวกเธอฐานต้องสงสัยว่าสนับสนุนพวกกองกำลังแบ่งแยกดินแดน และกองกำลังแบ่งแยกดินแดน ที่กล่าวหาว่า พวกเธอเป็นหูเป็นตาให้รัฐบาลทหาร  

บลูมมิ่ง ไนท์ ซาน สมาชิกของ KWO ที่มีฐานบริเวณชายแดนไทย-พม่า ซึ่งเป็นแหล่งลี้ภัยของชนกลุ่มน้อยชาวกะเหรี่ยง , ฉาน และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ราว 140,000 คน ระบุว่า ผู้หญิงเหล่านี้เป็นวีรสตรีนิรนามที่ไร้ชื่อเสียง
  
ด้านองค์กรบรรเทาทุกข์ ไทย-เบอร์ม่า บอร์เดอร์  คอนซอร์เทียม ระบุว่า มีประชาชนเกือบ 5 แสนคน ที่ถูกบีบให้ต้องอพยพออกจากบ้านเรือนในพื้นที่ทางตะวันออกของพม่า เพราะทหารใช้ปฏิบัติการต่อต้านพวกแบ่งแยกดินแดน