"ป๊อป" วราวุธ เลาหพงศ์ชนะ  เป็น "ป๊อป ดิออร์" กันไปทั่ววงการ อะอะ อย่าคิดไปไกล...ว่าเจ้าตัวจะเปลี่ยนอาชีพทิ้งวงการนะเจ้าคะ...เจ้าตัวยังหนุกหนานกับการอัพเดทแฟชั่นอยู่เป็นนิตย์

 แต่เมื่ออยู่นานเข้าก็เหมือนจะอิ่มตัว เผลอๆ จึงอดไม่ได้ที่แอบบ่นสักกะติ๊ดว่าชีวิตไม่ค่อยมีรสชาติ ด้วยเช้าก็ขับรถไปจอดออฟฟิศ สายนิ้ดก็วิ่งขึ้นรถไฟฟ้า (มาหานะเธอ) ไปติดต่องาน พบปะพูดคุยลูกค้าที่ช็อปโน่นนี้...จนตกเย็นก็ตรงดิ่งกลับออฟฟิศอีกรอบ เคลียร์งานให้ร้อยเรียบและเรียบร้อย แล้วก็เดินตรงดิ่งไปยังรถคู่ใจขึ้นขับตรงดิ่งกลับบ้าน...ทำอย่างนี้มาทุกเมื่อเชื่อวัน..ก็ชักเบื่อแพทเทิร์นเดิมของชีวิต

 บ่นได้ไม่นานก็ดูเหมือนจังหวะจะเป็นใจ เพราะจู่ๆ ก็มีผู้หวังดี (สงสัยเป็นหนึ่งคนที่เจ้าตัวบ่นด้วยว่าเบื่อ) ยื่นสีสันใหม่ๆ ให้ชีวิต โดยจีบให้ไปเป็นคอลัมนิสต์เขียนเรื่องกินๆ ให้แม็กกาซีนหัวใหญ่เล่มหนึ่ง โอกาสวิ่งเข้ามาชนอย่างนี้ เจ้าตัวรึจะเซย์โน!!!...ตรงกันข้ามตอบ "เยส" ทันควัน

 เอาเป็นว่าตอนนี้ว่างเว้นจากงานประจำ เจ้าตัวก็กระดี๊กระด๊าสนุกสนานกับการตระเวนชิมอาหารอร่อย แล้วเก็บมาเล่าเป็นตัวอักษรให้คึกคัก แต่ด้วยหนังสือเล่มนี้เป็นราย 3 เดือน ที่ไปกินๆ อยู่บ่อยๆ กว่าจะได้เขียนรสชาติก็ชักจะจืดไปนิด
 ถ้าจะให้ดีน่าจะแบบกินปุ๊บเขียนปั๊บ...อย่างนั่นน่ะอร่อยครบรสจริ๊งจริง...นะเจ้านาย