แต่ดูเหมือนว่าเกมนี้นักโทษหน้าเหลี่ยมคงจะถูกหลอกใช้ให้เป็นเบี้ยการเมืองของผู้นำตลอดกาลของพนมเปญมากกว่า ขณะที่เจ้าตัวเองก็คงอยากจะศึกษาดูงานว่าฮุน เซน  ผู้เป็นยอดยุทธ์ตัวจริงในกลยุทธ์ "ชักน้ำเข้าลึก ชักศึกเข้าบ้าน" มาตั้งแต่สมัยยังหนุ่ม คราวที่แปรพักตร์จากเขมรแดงแล้วดึงทหารเวียดนามมาช่วยกวาดล้างรัฐบาลพล พต ทำอย่างไรจึงสามารถรักษาอำนาจไว้ในมือได้ตลอดกาล เช่นนี้

 เผื่อจับพลัดจับผลู หลัง "ชักศึกเข้าบ้าน" จนได้กลับประเทศตามแผนชั่วร้ายของฮุน เซน ที่สมคบคิดกับนักการเมืองขายชาติบางกลุ่มแล้ว จะได้เดินตามรอยเพื่อเป็นหลักประกันว่าจะได้อยู่ในอำนาจตลอดกาลบ้าง

 ทั้งที่จริงๆ แล้ว เรื่องเหล่านี้ ล้วนแต่เป็นเรื่องที่นักโทษหน้าเหลี่ยมก็รู้เและนำมาใช้เช่นกัน แถมยังเนียนกว่าแต่ไม่โหดเท่าเท่านั้น หรือว่าไปแล้วเท่ากับฮุน เซน กำลัง "สอนจระเข้ให้ว่ายน้ำ" หรือ "บอกหนังสือสังฆราช" ด้วยซ้ำไป เพียงแต่อดีตเจ้ามูลเมืองพลาดไปตรงที่ใจเร็วด่วนได้ อีกทั้งยังเหิมเกริมและหลงอำนาจในมือเร็วไปหน่อย

 ไม่ว่าจะเรื่องการครอบงำสื่อ ซึ่งฮุน เซนทำถึงขั้นมัดหูมัดตามัดปากสื่อในประเทศไม่ให้ขยับเคลื่อนไหวขุดคุ้ยการทุจริตคอรัปชั่นและปล้นชาติของตัวเอง โดยเฉพาะห้ามวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของรัฐบาลโดยเด็ดขาด

 สื่อใหม่ในยุคทักษิน 2 (ที่กำลังวาดฝันสร้างวิมานในอากาศอยู่) คงมีหน้าที่เป็นแค่ "หมากระดิกหาง" เท่านั้น ไม่ใช่ "หมาเฝ้าบ้าน" อย่างที่พูดกัน

 ไม่นับรวมเรื่องการจัดสรรตำแหน่งกับมิตรทางการเมืองอย่างเจีย ซิม และเฮง สัม ริน ให้ลงตัว ด้วยการดันทั้ง 2 คนให้เป็นเจว็ดการเมือง ถึงจะมีตำแหน่งสูงทัดเทียมกันเป็นถึงสมเด็จอัคคมหาธรรมโพธิศาล เจีย ซิม ประธานวุฒิสภาตลอดชีพ และสมเด็จอัคคมหาปัญญาจักรี เฮง สัมริน ประธานสภาแห่งชาติตลอดชีพ แต่กลับไร้ซึ่งอำนาจ เนื่องจากฮุน เซนได้รวบอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดไว้ในมือแต่ผู้เดียวแล้ว รวมทั้งการรวบผลงานทุกอย่างเป็นของตัวเอง

 ส่วนใครที่เป็นศัตรูการเมืองก็จะถูกเด็ดปีกเด็ดหางจนสิ้นฤทธิ์ ดังตัวอย่างที่เกิดขึ้นกับเจ้านโรดม รณฤทธิ์ ซึ่งถูกลบชื่อไปจากประวัติศาสตร์การเมืองในประเทศนี้แล้ว ทั้งๆ ที่เคยมากบทบาทและอิทธิพลเคียงคู่กับฮุน เซน ในฐานะนายกรัฐมนตรีร่วมมาก่อน

บุญรัตน์ อภิชาติไตรสรณ์