บอสตัน...ที่ได้ไปเห็นมา (๑)

เรื่องราวที่จะนำมาบอกเล่าในวันนี้ ความจริงแล้วไม่ได้เกี่ยวข้องกับพระเครื่องเลย เป็นบันทึกการเดินทางของผมที่ได้มีโอกาสไปสัมผัสประเทศสหรัฐอเมริกา ในช่วงกลางเดือนเมษายน ที่ผ่านมา เพื่อเยี่ยมลูกสาว ที่กำลังศึกษาต่อระดับปริญญาเอก อยู่ที่มหาวิทยาลัยบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ครั้นจะนำบทความนี้ไปลงหน้าอื่นก็เกรงใจเจ้าของหน้านั้นๆ เพราะแต่ละหน้าของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ ล้วนมีบทความของเขาเต็มอัตราอยู่แล้ว อย่ากระนั้นเลย ในเมื่อผมทำหน้าพระเครื่อง ก็ขออนุญาตต่อท่านผู้อ่าน ขอนำเรื่องราวที่ได้ไปพบเห็นมาลงหน้านี้แหละ โดยขอเบียดเนื้อที่ของคอลัมน์ "คมเลนส์ส่องพระ" ในช่วงวันเสาร์และอาทิตย์ คงจะไม่ว่ากัน เพราะแฟนคอลัมน์นี้ ผมถือว่าเป็นญาติสนิทมิตรสหาย ที่ล้วนคุ้นเคยกันมาตลอด มีอะไรก็จะนำมาบอกกล่าวเล่าสู่กันอ่าน

การเดินทางไปประเทศสหรัฐอเมริกา ความจริงแล้วเป็นเรื่องธรรมดาสามัญมาก สำหรับคนไทยจำนวนไม่น้อยที่เคยไปมาแล้ว แต่สำหรับคนบ้านนอกอย่างผม ถือว่าเป็นเรื่องที่สำคัญและน่าตื่นเต้นมาก เพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีโอกาสเช่นนี้

ความยุ่งยากสำหรับการเดินทางไปประเทศนี้มีมากมาย เริ่มจากการขอวีซ่าเข้าเมือง ซึ่งต้องไปเข้าแถวอย่างยาวเหยียด หน้าสถานกงสุลสหรัฐอเมริกา ถนนวิทยุ ไปกันตั้งแต่เช้ามืด เพื่อยื่นเอกสารคำร้องต่างๆ และนัดเวลาไปสัมภาษณ์ ดูตัวตนกันอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งต้องใช้เวลารอกันนานเป็นเดือน

แต่ตอนที่ผมไปขอวีซ่านั้น โชคดีที่เขากำลังจะเปลี่ยนแปลงระบบการขอวีซ่าใหม่ โดยให้ยื่นเอกสารและวันนัดไปทางอินเทอร์เน็ต ช่วงที่ผมขอไปวีซ่าจึงนับเป็นรุ่นสุดท้ายที่ไปยืนเข้าแถวหน้าสถานกงสุล เขาจึงนัดสัมภาษณ์กันในวันรุ่งขึ้น

วันที่ผมไปให้เขาดูตัวและสัมภาษณ์ ผมได้อาราธนา พระหลวงพ่อทวด และ องค์พ่อจตุคามรามเทพ ไปด้วย เพื่อขอพรให้ท่านเปิดทางสะดวกให้ อย่าได้มีอุปสรรคใดๆ เลย หากผมได้ไปอเมริกา หลวงพ่อทวด และ องค์พ่อจตุคามรามเทพ ก็จะได้ไปเที่ยวกับผมด้วย (ติดสินบนท่านเสียเลย)

เจ้าหน้าที่กงสุล ซึ่งเป็นชาวอเมริกัน ตรวจสอบเอกสารต่างๆ แล้ว ดูหน้าตาผมแล้วก็มั่นใจได้ว่า ไอ้หมอนี่ไม่ไปเป็นกะเหรี่ยง หรือโรบินฮู้ดอยู่ที่โน่นแน่ เพราะแก่ขนาดนี้แล้ว ขืนไปอยู่ก็ต้องอดตาย เจ้าหน้าที่ท่านนั้นก็พูดเป็นภาษาไทยอย่างชัดแจ๋วมากว่า

“ผมยินดีอนุมัติให้คุณไปอเมริกาได้ วีซ่าของคุณมีอายุ ๑๐ ปี ในช่วง ๑๐ ปีนี้คุณจะไปตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องมาขอวีซ่าอีก ขอแสดงความยินดีด้วยครับ”

อะไรจะง่ายดายอย่างนี้ สะดวกรวดเร็วปานกามนิตหนุ่มจริงๆ แถมยังให้อายุวีซ่านานถึง ๑๐ ปี ทั้งๆ ที่บางคนมาขอแทบตายได้เพียง ๖ เดือนเท่านั้น ปัญหาเรื่อง ๑๐ ปีจึงอยู่ที่ผมมากกว่าว่าจะมีปัญญา (เงิน) และเวลาไปหรือไม่?

ตกลงว่า หลวงพ่อทวด องค์พ่อจตุคามรามเทพ รวมทั้ง หลวงปู่ไต้ฮงกง ที่พกติดตัว ก็เลยได้ไปเที่ยวอเมริกากับผมด้วย เพราะผมต้องนิมนต์ท่านติดตัวเพื่อคุ้มครองอยู่แล้วเป็นประจำ

การเดินทางไปเมืองบอสตัน ซึ่งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐเมริกานั้น หากจะบินตรงไปรวดเดียวก็ได้ โดยไปลงที่นิวยอร์กแล้วต่อเครื่องในประเทศไปอีกไม่นานก็ถึงบอสตัน แต่ราคาตัวเครื่องบินประเภทนี้จะแพงกว่ากันถึง ๒ หมื่นบาท สามัญชนคนอย่างเราก็ต้องเลือกเอาสายการบินที่มีราคาถูกกว่าไว้ก่อน

ต้องยอมเหน็ดเหนื่อยกันหน่อย จะช้าไปบ้างก็ไม่เป็นไร

0 แล่ม จันท์พิศาโล 0