ธรรมะจากข่าว : ทำไมต้อง ๒๖ กุมภาพันธ์?

คลื่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่โลกเคยเห็นนั้นมิใช่สึนามิ แต่เป็นคลื่นมหาชน ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙ เมื่อประชาชนไม่ต่ำกว่า ๒ ล้านคนซึ่งชุมนุมกันในท้องถนนกรุงมนิลา กรูกันเข้าไปยังทำเนียบมาลากันยัง เพื่อขับไล่ ประธานาธิบดีเฟอร์ดินัน มาร์คอส ซึ่งปกครองฟิลิปปินส์มาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๐๘

เป็นครั้งแรกที่ประวัติศาสตร์โลกได้จารึกไว้ว่า พลังมหาชนได้ขับไล่ผู้ปกครองเผด็จการออกจากอำนาจโดยปราศจาก การเสียเลือดเนื้อ

การเลือกวันชุมนุมใหญ่ในท้องสนามหลวง ในการขับไล่นายกรัฐมนตรีในวันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์นี้ อาจเป็นเพียงเหตุการณ์ ประจวบเหมาะ หรืออาจเป็นการวางแผนมาแล้วเป็นอย่างดี ที่จะให้วิญญาณของนักต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ที่ขับไล่ประธานาธิบดี จอมเผด็จการของฟิลิปปินส์ ออกจากอำนาจโดยแรงกดดันของประชาชน กลับมาเกิดขึ้นในประเทศไทย

“ประวัติศาสตร์มักเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมเสมอ” เป็นภาษิตที่คุ้นหูกันในหมู่นักวิชาการ และผู้คงแก่เรียนทั้งหลาย แม้ในมุมมอง ของธรรมะ ซึ่งเห็นทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในสภาวะแห่งการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ในกระแสธาร อันเลื่อนไหลไปตามห่วงโซ่ ของปฏิจจสมุปปาทธรรม

มาร์คอส เป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับผู้นำทั้งหลาย ซึ่งแม้จะเคยได้รับคะแนนนิยมจากการเลือกตั้งอย่างท่วมท้น เนื่องจากนโยบาย เอาใจประชาชน (ประชานิยม) และสามารถใช้พรรคพวกเพื่อนฝูงเข้าครองอำนาจทั้งในรัฐสภา กระทรวงทบวงกรมต่างๆ แม้กระทั่งศาลสถิตยุติธรรม

อำนาจที่ล้นฟ้านั้น ล้มครืนลงได้ด้วยคลื่นมหาชน ที่ปักหลักยืนหยัดต่อสู้ติดต่อกันเพียง ๔ วัน

๒๖ กุมภา ในฟิลิปปินส์เมื่อยี่สิบปีที่แล้วนั้น แตกต่างจาก ๑๔ ตุลา หรือ พฤษภาทมิฬ ในประเทศไทย ตรงที่ ๒๖ กุมภานั้น ไม่มีการเสียเลือดเนื้อ เผด็จการมาร์คอสหนีออกจากประเทศ และจบชีวิตของตนเองอย่างไม่มีแผ่นดินอยู่ แรงบันดาลใจให้ ประชาชนลุกฮือขึ้นขับผู้นำในครั้งนั้น ไม่ใช่เพราะความรักชาติ หรือระบอบประชาธิปไตย แต่เป็นเพราะความเกลียดชังในตัวผู้นำ อย่างเหลืออด

กระนั้นเอง ๒๖ กุมภานี้ ห่วงโซ่ของปฏิจจสมุปปาทที่เกิดขึ้นในสังคมไทยยังไม่ถึงจุดเดือด เป็นความเกลียดชังในระดับเดียวกัน กับ ๒๖ กุมภาในฟิลิปปินส์ แต่น่าจะเป็นการเริ่มต้นของวิกฤติทางการเมือง ที่ยืดเยื้ออีกครั้งหนึ่งของสังคมไทย

เมตฺตานนฺโท ภิกฺขุ

www.mettanando.com