ภาพอย่างหนึ่งที่อาตมาเห็นแล้วหดหู่ใจ คือ วัดแข่งขันกันจัดงาน ชนิดที่เรียกว่าแข่งกันตักตวงเงินจากความศรัทธาของญาติโยม โดยใช้มหรสพเป็นเครื่องล่อให้มาเข้าวัดทำบุญ วัดจึงกลายเป็นวิก มีการล้อมรั้วเพื่อเก็บเงินค่าผ่านประตู มาดูความบันเทิง

อาตมาเห็นภาพพระออกไปติดป้ายโฆษณาเชิญชวนให้ญาติโยมทำบุญแล้ว รู้สึกเศร้าใจ ต้องไปป่ายปีนขึ้นป้ายเพื่อชวนคนให้ไปเที่ยวกลางคืน ทีชวนคนไปฟังเทศน์ปฏิบัติธรรม กลับไม่ขึ้นป้ายกันเลย

เจ้าอาวาสและพระลูกวัด น่าจะพึงสังวรว่าจุดประสงค์ของการสร้างวัดแท้ที่จริงแล้วคืออะไร รัฐบาลมีนโยบายจัดระเบียบเรื่องการเที่ยวกลางคืน แต่วัดกลับกลายเป็นผู้ส่งเสริมสนับสนุนคนให้เที่ยวกลางคืนมากยิ่งขึ้น มันก็ยิ่งทำให้เด็กใจแตก ที่ทะเลาะกันในวัดก็มีมาก มั่วสุม เสียเนื้อเสียตัวหนีตามกันไป ก็มีอยู่มิใช่น้อย

จนกลายเป็นว่า พอเข้าไปวัดก็มีแต่เสียงเรียกร้องให้คนทำบุญเท่านั้นเท่านี้ แต่เสียงชี้ทางธรรม ชี้ทางสว่างแห่งปัญญา บอกคำสอนของพระพุทธเจ้าไม่มีเลย อบายมุขเฟื่องฟูภายในวัด แต่ศีลธรรมกลับลดน้อยถอยลง

บางวัดก็มีดนตรี ให้เต้นออกแร้งออกกา ราวกับว่าเป็นเปรตนรก พอน้ำเมาเข้าปากเต้นไปเหยียบเท้ากันก็กลายเป็นเรื่อง ยิงแทงฆ่าฟันกัน

ในขณะที่อีกหลายๆ วัด จัดให้มีการสอยดาว จับสลาก ออกบัตรชิงโชค อ้างว่าเป็นการหาเงินเข้าวัด แต่หารู้ไม่ว่าเป็นการฝึกให้คนเล่นการพนัน รู้จักการเสี่ยงโชคในเบื้องต้น

วัดหลายแห่งจึงกลายเป็นผู้นำของการจัดความบันเทิง กลายเป็นวัดสนุก กลายเป็นวัดที่ไม่สงบ ไร้ศีลธรรม ส่วนวัดที่สงบ วัดที่เป็นที่พึ่งทางใจ ชี้ทางธรรมของคนให้ถูกทางนั้น ในประเทศไทยเหลือน้อยเต็มทีแล้ว

เรื่องวัดเป็นวิก เจ้าอาวาสและกรรมการวัดพึงระลึกอยู่ในใจเสมอว่า พระพุทธเจ้าต้องการให้คนพ้นจากกิเลส แต่ท่านช่วยเพิ่มกิเลส ราวกับว่าทำงานสวนหลักธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า

สมัยโบราณการจัดงานวัดนั้น มีการใช้อาญาวัด หรือวัดติดคุก เพื่อป้องกันไม่ให้วัดจัดมหรสพในวัดแล้วเกิดมีเรื่องทะเลาะวิวาทของวัยรุ่น มีการลงโทษห้ามจัดงานวัด ๓, ๕ และ ๗ ปี ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดายที่มีการยกเลิก หรือไม่เข้มงวดกฎระเบียบดังกล่าว น่าจะกลับนำมาบังคับใช้ใหม่

พระพยอม กัลยาโณ