เมื่อปลายเดือนเมษายน ที่ผ่านมา เราได้รับรู้ข่าวเล็กๆ ที่สื่อรายงานต่อเนื่องกัน ๓-๔ วัน คือเรื่องเด็กชายรุ่ง วัย ๑๔ ปี นักเรียนชั้น ม.๒ ใน จ.ราชบุรี ไปกินก๋วยเตี๋ยวแล้วเล่นพริกป่นเสียหาย เจ๊แขกเจ้าของร้านเอาความชนิดไม่ยอมเลิกรา

คิดจากแง่มุมของเด็กชายรุ่งและพรรคพวก ก็คงจะคิดว่า "กะอีพริกป่นแค่นี้ จะหนักหนาอะไรกันนักเชียว จ่ายเงินให้ ๑๐ บาทก็น่าจะหมดเรื่อง"

คิดจากแง่มุมของเจ๊แขก เด็กวัยรุ่นนี่ต้องสั่งสอนเสียบ้าง เจ๊แขกจึง เอาจริง เพื่อจะสั่งสอนเด็ก มิให้วัยรุ่นคนอื่นๆ เอาเยี่ยงอย่าง เรียกว่า เชือดไก่ให้ลิงดู

คนอื่นอาจจะคิดว่า "มันก็แค่พริกป่น" ที่จริงเจ๊แขกไม่ยอมความ เพราะมันไม่ใช่เรื่องพริกป่น แต่มันเป็นเรื่องการหยามศักดิ์ศรี การไม่เคารพผู้ใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้

ร้อนถึงทางโรงเรียนต้องออกมารับรองยืนยันว่า เด็กชายรุ่งเป็นเด็กนักเรียนดี มีอนาคต

เจ๊แขกยิ่งยอมความไม่ได้ เพราะถ้าเป็นเด็กดี ยังมีพฤติกรรมขนาดนี้ เด็กคนอื่นๆ จะขนาดไหน

โชคดีที่มี "กาวตราช้าง" เป็นกาวใจสำคัญในคดีความนี้ คือ คุณกอบกุล นพอมรบดี ส.ส.ราชบุรี ซึ่งบังเอิญเคยมีบุญคุณต่อเจ๊แขก เพราะในอดีตเมื่อเจ๊แขกประสบอุบัติเหตุ ส.ส.กอบกุล เคยพานำส่งโรงพยาบาล

บุญคุณนี้ต้องตอบแทน (ตามสำนวนหนังจีน)

เมื่อ ส.ส.กอบกุล เข้ามาเป็นผู้ติดต่อประสานงานเชิญเจ๊แขกมาหารือร่วมกัน เจ๊แขกจึงยอมถอนแจ้งความ

ภาพของความสมานฉันท์ โดยที่ "เจ๊แขก" กอดเด็กชายรุ่งไว้ด้วยแขนขวา และมือซ้ายจับมือเด็กชายรุ่ง จึงเป็นภาพที่เห็นแล้วต้องขอโมทนาต่องานของ ส.ส.กอบกุล เป็นการสมานฉันท์ที่ได้ผล

ได้ผล มิใช่แค่คู่กรณี คือ เด็กชายรุ่ง และ เจ๊แขก เท่านั้น แต่ยังได้ผลทางจิตใจของผู้อ่าน ได้ผลทางจิตใจต่อวัยรุ่นวัยซ่าทั้งหลายที่ต้องมีความอ่อนน้อมอ่อนโยนเสมอ

ได้ผลที่สร้างแบบเรียนเร็วว่า "เงินไม่สามารถซื้อทุกสิ่งทุกอย่างได้" คุณค่าทางจิตใจมีความสำคัญ คุณค่าในหลักการณ์ ก็มีความสำคัญพอๆ กัน

เราทุกฝ่ายได้บทเรียนจากข่าวเล็กๆ ชิ้นนี้ ต้องขอโมทนากับ "กาวตราช้าง" จาก จ.ราชบุรี ไว้ ณ โอกาสนี้

ธัมมนันทาภิกษุณี