รัฐบาลควรสนับสนุนให้มี หรือว่า ไม่ควรสนับสนุนให้มีแหล่งการพนันในประเทศของเรา หรือไม่ ? เพียงไร ?

ตามข่าวที่ได้ยินได้ฟังมา...มีทั้งฝ่ายที่สนับสนุนให้มีแหล่งการพนันเพิ่มขึ้น และฝ่ายคัดค้านไม่ให้มีเพิ่มขึ้น ซึ่งต่างก็มีเหตุผลด้วยกันทั้ง ๒ ฝ่าย

ฝ่ายสนับสนุน ก็ยกเหตุผลที่จะพึงได้ว่า เงินจะได้ไม่รั่วไหลออกนอกประเทศ และ แถมยังจะได้เงินมาเข้ารัฐ เพื่อนำมาใช้พัฒนาประเทศให้ประชาชนอยู่ดีกินดี และ อ้างว่าในต่างประเทศที่เจริญแล้วเขาก็ทำกัน บริการอย่างนี้จึงเป็นธรรม ควรที่รัฐบาลจะให้การสนับสนุน

ฝ่ายค้าน ก็ยกเหตุผลที่จะเสื่อมเสียว่า บริการอย่างนี้ไม่เป็นธรรม เพราะเป็นการมอมเมาประชาชน และ รังแต่จะก่อให้เกิดปัญหาอาชญากรรมต่างๆ ติดตามมาเพิ่มขึ้นภายในประเทศ ให้ประชาชนเดือดร้อน และว่า แม้รัฐบาลจะได้เงินมาจากแหล่งการพนัน ก็ได้ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย เพราะเป็นธรรมชาติว่า ที่ใดมีการพนัน ที่นั้นมีเล่ห์เหลี่ยมกลโกงสารพัด

การพนันแม้ว่าจะได้เงินมาบ้างก็จริง แต่ก็ต้องนำไปใช้จ่ายในการป้องกันปราบปรามอาชญากรรม เพื่อแก้ปัญหาสังคมที่ยุ่งเหยิงมากขึ้น จนเกินแก้ไขอีกนั่นแหละ เพราะฉะนั้น ผลที่ได้จึงไม่คุ้มเสียอยู่ดี รัฐบาลจึงไม่ควรสนับสนุนให้มีขึ้น ที่มีอยู่แล้วควรจำกัดให้น้อยลงได้เท่าใดก็ยิ่งดี เพราะจะได้ทำให้สังคมอยู่เย็นเป็นสุข ด้วยความสงบดีขึ้น

มีพระพุทธดำรัสว่า "บุคคลทำกรรมใดแล้วย่อมเดือดร้อนในภายหลัง กรรมนั้นทำแล้วไม่ดี บุคคลมีหน้าชุ่มด้วยน้ำตา ร้องไห้อยู่ ย่อมเสวยผลของกรรมใด กรรมนั้นทำแล้วไม่ดี"

ตัวอย่างการพนันมีโทษมาก ตามพระพุทธดำรัสว่า ผู้ชนะย่อมก่อเวร คือ อยากได้อีกมากๆ จึงติดเล่นต่อๆ ไปอีก จนอาจแพ้ถึงหมดตัวได้ ผู้แพ้ย่อมเสียดายทรัพย์ที่เสียไป จึงหวนกลับไปเล่นใหม่อีก ด้วยหวังว่าจะได้คืน สุดท้ายก็หมดตัวจนได้ความเสื่อมเสียทรัพย์ในปัจจุบันทันตาเห็น

ถ้อยคำของคนเล่นการพนัน ซึ่งพูดในที่ประชุม ฟังไม่ขึ้น กล่าวคือไม่มีคนเชื่อถือในถ้อยคำ ถูกมิตรอำมาตย์ คือถูกเพื่อนราชการด้วยกันดูหมิ่นเหยียดหยาม

ไม่มีใครประสงค์จะแต่งงานด้วย เพราะคนส่วนมากเห็นว่า นักเลงการพนันรังแต่จะนำไปสู่ความเสียทรัพย์ ดังคำกล่าวที่ว่า ไฟไหม้เรือนยังเหลือที่ดิน แต่คนที่ผีพนันสิงแล้ว แม้แผ่นดินที่อยู่อาศัยก็หมด คือไม่มีที่จะอยู่

เพราะเหตุนั้น บุคคลผู้มีปัญญาเป็นเครื่องรักษาตน จึงไม่พึงเล่นการพนัน เพราะมีโอกาสประสบกับความหายนะในทรัพย์สินและร่างกายให้ได้รับความทุกข์เดือดร้อนได้ในภายหลัง

พระราชญาณวิสิฐ (หลวงป๋า)