ในทางกลับกัน ใครที่ทำความชั่วเอาไว้ วันหนึ่งกรรมชั่วก็จะตอบสนองกลับมาหาเราไม่ช้าก็เร็วเพราะว่าแม่เคยท่องให้ฟังบ่อยๆ ว่า...ทำกรรมใดเล่า เหมือนเงาตามตน แม้สร้างกุศลเหมือนกันแหละนาย... ท่านก็ท่องให้ฟังตั้งแต่เป็นเด็ก เราก็จำเอาไว้เตือนตัวเองตลอดมา

"ดิฉันยกมือพนมขึ้นเหนืออก ตั้งจิตอธิษฐานต่อองค์พระพุทธรูปประจำบ้าน แวบหนึ่งคิดถึงภาพคุณแม่ที่มักสวดมนต์ไหว้พระจนเจนตา นึกเข้าใจใบหน้าอิ่มเอมและคำพูดของท่านที่เคยบอกเสมอว่าไม่ได้เคารพเพื่อร้องขอ แต่เพื่อขอบพระคุณ ดิฉันหลับตาพลางภาวนาในใจว่า อายุยืนนานนับร้อยปี ทรัพย์สินมากมายไม่สำคัญหรอกค่ะ ดิฉันขอบพระคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายเหลือเกินที่เมตตาให้มีบุญ ได้รับแต่สิ่งดีงามในชีวิต ตั้งแต่เกิดจนถึงบั้นปลาย" คุณหญิงชัชนี กล่าว

อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุที่คุณหญิงชัชนีกับสามี (ดร.เกษม จาติกวณิช) เป็นคนค่อนข้างเชื่อมั่นในตัวเองสูง ประกอบกับเป็นคนใจร้อน นั่งสวดมนต์นานๆ เป็นต้องแพ้สังขารตัวเอง จึงเป็นที่มาของการไม่ค่อยได้เข้าวัดทำบุญเหมือนชาวพุทธทั่วๆ ไป แต่จะทำบุญให้กับวัดที่คิดว่าน่าจะพัฒนาหรือมีคนมาบอกบุญ ก็จะช่วยทำบุญกันไป รวมทั้งจะช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ได้ยากมากกว่าเพราะเห็นว่าคนที่ตกทุกข์แล้วได้เข้าไปช่วยเหลือก็เป็น การคลายความทุกข์ให้กับพวกเขาได้

ขณะเดียวกัน คุณหญิงชัชนียังให้มุมมองเกี่ยวกับพระเครื่องเอาไว้อย่างน่าฟังว่า แม้ตนเองจะไม่ได้แขวนพระเครื่องก็ไม่เคยลบหลู่ เนื่องจากไม่ทราบว่าเรื่องปาฏิหาริย์มีจริงหรือไม่ สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่เราไม่สามารถพิสูจน์ให้กระจ่างว่า แท้จริงมันคืออะไร ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ทราบว่าเป็นปาฏิหาริย์หรือเป็นความบังเอิญ เมื่อครั้งทำห้องพระที่บ้านย่านบางนา-ตราด กม.๑๖ แล้วมีช่างสถาปนิกได้วาดภาพพระปางป่าเลไลยก์เพื่อให้เข้ากับพระพุทธรูปที่จะนำมาบูชา แล้ววันหนึ่งก็ได้พระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์องค์นี้มาบูชาแล้ววางพอดีกับภาพที่วาดเอาไว้

สำหรับที่มาของพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์องค์นี้ คุณหญิงชัชนี เล่าว่า ได้มาจากการก่อสร้างการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย บางกรวย จ.นนทบุรี บริเวณนั้นเป็นสวนมะพร้าวต้นใหญ่เป็นจำนวนมาก เมื่อตัดแล้วก็ต้องเกลี่ยเพื่อให้พื้นเรียบ ระหว่างที่เกลี่ยอยู่นั้นคนงานก็พบพระพุทธรูปปางนี้ เป็นเรื่องแปลกที่พระองค์นี้มาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร แล้วไม่รู้ว่าจะนำพระองค์นี้ไปเก็บไว้ที่ไหน ดังนั้นคนงานก็เลยนำมาให้ตนเองเอามาบูชานั่นเอง ไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องปาฏิหาริย์หรือไม่ แต่เป็นเรื่องแปลกที่เกิดกับตัวเอง

ประวัติพระปางนี้มีเรื่องราวประวัติความเป็นมาว่า สมัยหนึ่งพระพุทธองค์ประทับอยู่ที่เมืองโกสัมพี พระภิกษุชาวเมืองโกสัมพีสองพวกคือกลุ่มพระธรรมกถึก ที่เคร่งครัดในธรรมตามพระสูตร และกลุ่มพระวินัยธร ผู้ยึดถือเอาพระวินัย เป็นหลักในการประพฤติ เกิดการทะเลาะเบาะแว้งกัน ในเรื่องอาบัติเล็กๆ น้อยๆ แม้พระพุทธองค์ทรงตรัสห้ามถึง 3 วาระ ก็ไม่มีพระภิกษุรูปไหนยอมเชื่อฟัง เพื่อจะกำราบจึงเสด็จหลีกไปจำพรรษาในป่ารักขิตวันใกล้หมู่บ้านปาลิไลยกะ

ในป่านั้นเองมีพญาช้างสารเชือกหนึ่งซึ่งเป็นช้างฉลาด รู้ภาษามนุษย์ มีบริวารมาก บรรดาช้างพัง ต่างคอยเบียดเสียดแย่งอาหาร เวลาจะดื่มน้ำ ก็ได้ดื่มแต่น้ำขุ่นๆ จึงเกิดความเบื่อหน่ายในโขลง หลีกหนีไปอยู่ในราวป่า และไปเจอพระพุทธองค์ ได้เข้าไปงอเข่าถวายบังคมและคอยปรนนิบัติรับใช้ทุกอย่าง ยากที่บุคคลสามัญจะทำได้

เช่น กระทืบควงไม้สาละใหญ่ ถากให้เรียบ ใช้งวงกวาดพื้นให้เรียบ และใช้งวงตักหม้อน้ำฉัน หม้อน้ำใช้ ไปตั้งไว้ ถ้าพระองค์ประสงค์น้ำร้อนก็จัดถวาย โดยการสีไม้แห้งให้เกิดไฟ แล้วใส่ฟืนให้ไฟลุกขึ้น เผาก้อนหินในกองไฟ แล้วทิ้งก้อนหินลงในบ่อน้ำเล็กๆ ที่เตรียมไว้ แล้วหย่อนงวงลงไป พอรู้ว่าน้ำร้อนแล้วจึงไปเฝ้าพระพุทธองค์ พระองค์ทรงทราบด้วยกิริยาอาการเช่นนั้น ก็เสด็จไปสรงน้ำในที่นั้นเวลาเช้า จะใช้งวงจับท่อนไม้รับบาตรจีวรตามเสด็จจนถึงเขตหมู่บ้าน