ตามประเพณีของไทยแต่โบราณ เมื่อถึงวันสงกรานต์อันเป็นการขึ้นปีใหม่ของไทย (อย่างเก่า) ประชาชนจะนิยมพาครอบครัวไปบำเพ็ญกุศลคุณความดี ได้แก่ การไปทำบุญตักบาตรถวายภัตตาหารเช้าและภัตตาหารเพลแด่พระภิกษุสามเณรที่วัด หรือ ณ ที่จัดขึ้นเป็นส่วนรวม เพื่อทำบุญร่วมกัน และถือโอกาสอันเป็นมงคลนั้นรับศีล ฟังเทศน์ ฟังธรรม เจริญภาวนาธรรม

ในโอกาสอันเป็นมงคลนี้ นอกจากได้บำเพ็ญกุศลคุณความดีต่างๆ เพื่ออุทิศส่วนกุศลผลบุญจากทานกุศล ศีลกุศล และภาวนากุศล ที่ได้ประกอบบำเพ็ญดีแล้วนั้นแก่บรรพบุรุษ ได้แก่ บิดา-มารดา คุณครู พระอุปัชฌาย์อาจารย์ ตลอดทั้งญาติมิตร และสัมพันธ์ชนผู้ล่วงลับไปแล้ว

สาธุชนทั้งหลายยังได้ไปร่วมชุมนุมกันจัดงานรื่นเริงตามประเพณีนิยมในแต่ละท้องถิ่น เช่น เล่นสะบ้า มีการแสดงการละเล่นและดนตรีพื้นเมือง ตลอดทั้งปล่อยนก ปล่อยปลา เป็นการให้ชีวิตเป็นทานและการรดน้ำแก่กันและกัน ให้ได้ทั้งบุญกุศลและความรื่นเริง บันเทิงใจ และหนุ่มสาวก็มีโอกาสได้ทำความรู้จักพบปะสนทนาด้วยอัธยาศัยไมตรีที่ดีต่อกัน เป็นการทำบุญกุศลคุณความดี และการจัดงานรื่นเริง ได้ผูกมิตรไมตรีที่ดีต่อกันตามคติของชาวพุทธ

แต่ในยุคปัจจุบันนี้ ผู้คนห่างวัด ห่างคำสอนของพระพุทธเจ้า จึงปฏิบัติผิดเพี้ยนออกไปมาก

เช่น เสพสุรายาเมาต่างๆ และหนักไปในทางการบันเทิง และปฏิบัติต่อกันที่ไม่สุภาพเรียบร้อยดีงาม เหมือนแต่ก่อน เช่น มีการใช้น้ำสกปรกหรือละเลงแป้งสาดกัน และก็สาดกันอย่างรุนแรง ด้วยความคึกคะนอง อย่างไม่รู้กาละ เทศะ และบุคคล บ้างก็ถึงกับปิดถนน ร้องรำทำเพลงอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนบ้า เป็นผลให้ผู้อื่นเดือดร้อนเสียหาย

สาธุชน พุทธบริษัททั้งหลาย ในเทศกาลสงกรานต์นี้ พึงกระทำบุญกุศลคุณความดี อย่างที่บุรพชนของเราได้ปฏิบัติกันมาด้วยความดีงามแต่โบราณกาล ทั้งกระทำเองด้วย และชักนำญาติมิตรสาธุชนทั้งหลายกระทำบุญกุศลคุณความดีไปด้วยกันด้วย จักได้เป็นสิริมงคลแก่ชีวิตตน แก่ครอบครัว และแก่สังคมประเทศชาติโดยส่วนรวมร่วมกัน บ้านเมืองก็จะมีแต่ความร่มเย็นเป็นสุข ไม่ต้องเป็นทุกข์เดือดร้อน โดยทั่วหน้ากันยิ่งๆ ขึ้นไป

พระราชญาณวิสิฐ(หลวงป๋า)