ในวงการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระไทยในสหรัฐอเมริกา จะหาพระธรรมทูตที่มีทั้งความรู้ ความสามารถที่จะเผยแผ่พระศาสนาเป็นภาษาอังกฤษและสอนชาวอเมริกันให้เกิดความซาบซึ้งในรสพระธรรมนั้น ไม่มีใครเกิน พระมหาโสบิน โสปาโก ท่านเป็นพระธรรมทูตผู้บุกเบิกการสร้างวัดไทยแห่งแรกในสหรัฐอเมริกา ณ นครลอสแองเจลิส และวัดพุทธวราราม นครเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด

แต่ความสำเร็จของการปักธงธรรมในสหรัฐ กลับทำให้ท่านตกอยู่ในความยากลำบาก แม้เป็นพระเถระที่บวชมานาน ถูกพายุการเมืองในดงขมิ้นเล่นงาน และต้องต่อสู้อย่างโดดเดี่ยว จนในที่สุดต้องลาสิกขา เมื่อ พ.ศ.๒๕๒๓ ไปเป็นฆราวาส ต้องสละตำแหน่งเจ้าอาวาสของตน และการเป็นพระธรรมทูตที่ประสบความสำเร็จไปอย่างน่าเสียดาย

กระนั้นเองท่านก็มิได้ย่อท้อในการสอนเผยแผ่พระธรรมและการปฏิบัติพระกรรมฐาน ตระเวนเผยแผ่ธรรมะและการปฏิบัติธรรมหลายแห่งในสหรัฐ และเม็กซิโก จนมีลูกศิษย์ลูกหามาก การหวนกลับคืนสู่สมณเพศของท่านจึงมิใช่เป็นแต่เพียงการบวชธรรมดา แต่เป็นการครองจีวรอีกครั้งหนึ่งของภิกษุที่เป็นทายาทแท้จริงของพระบรมศาสดา

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น แม้จะมิได้อยู่ในเพศบรรพชิต แต่นั้นก็เป็นแต่เพียงรูปแบบเท่านั้น เพราะท่านเป็นสมณะธรรมทายาทของพระพุทธเจ้าที่แท้จริง และได้สร้างความดีและผลงานเป็นที่ประจักษ์แก่ชาวไทยและชาวต่างประเทศ

พ.ศ.๒๕๔๓ ได้สละเพศฆราวาสวิสัย กลับเข้ามาบรรพชาอุปสมบทถวายชีวิตในพระพุทธศาสนา โดยตั้งจิตอธิษฐานว่า "เพื่ออุทิศชีวิตในบั้นปลายเพื่อเข้าถึงพระรัตนตรัย จนกว่าชีวิตจะหาไม่" และต่อไปนี้คือบทสัมภาษณ์ หลวงตาโสบิน แบบ "คม ชัด ลึก"

* ท่านสึกด้วยเหตุใดครับ ?

- อย่าไปฟื้นฝอยหาตะเข็บเลยจะดีกว่า เพราะจะทำให้พระบางรูปเจ็บตัว แต่ส่วนใหญ่ก็มรณภาพกันไปหมดแล้ว เมื่อตายไปแล้วก็สิ้นเวรสิ้นกรรมกันไป ส่วนพระที่บวชรุ่นเดียวกันเหลืออยู่ไม่กี่รูป พระรุ่นหลังไม่รู้เลยว่าอาตมาเป็นใคร ครั้งหนึ่งเคยไปถามหาเพื่อนพระที่วัดมหาธาตุฯ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นอาจารย์สอนพระที่นั้น กลับไม่มีใครเลย พระส่วนใหญ่จะมองว่าเราเป็นหลวงตาแก่ๆ จากบ้านนอกรูปหนึ่งเท่านั้น ส่วนใหญ่รู้เพียงว่าเราสึกไปแล้วเมื่อกว่า ๒๐ ปีที่แล้ว

* แล้วทำไมถึงคิดกลับมาบวชอีก ?

- การบวชครั้งแรกบวชเพื่อพ่อแม่ตามประเพณี บวชเพื่อศึกษาเล่าเรียนปฏิบัติธรรม และปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน จนมีความรู้ความสามารถสอนเขาได้ อยู่ในร่มผ้ากาสาวพัสตร์เป็นเวลา ๓๒ ปี

ส่วนบวชครั้งที่ ๒ คือบวชให้ตัวเอง เพื่อมุ่งปฏิบัติธรรมในบั้นปลายของชีวิต เพื่อให้เป็นไปตามคำอธิษฐานเอาไว้เมื่อคราวป่วยด้วยโรคไวรัสที่ตับ เมื่อต้นปี ๒๕๔๓ จึงได้อธิษฐานว่า ขอให้หายจากโรคาพยาธิจะได้บวชอุทิศกายใจแด่พระศาสดาจนกว่าชีวิตจะหาไม่ เพื่อเพิ่มบุญบารมีให้ยิ่งๆ ขึ้น และเพื่อความสมบูรณ์ของความเป็นครูอาจารย์

* กลับมาบวชอีกครั้งท่านจะเรียกศรัทธาจากญาติโยมอย่างไรครับ ?

- ถ้าอยู่ในเมืองไทยจะให้เข้าใจว่าระหว่างขนบธรรมเนียมที่สืบทอดมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ เช่น กัมมัฏฐาน คนเรามักเข้าใจว่าจะต้องเอาดอกไม้ธูปเทียนมาขึ้นขันครู มอบกายถวายตัวเป็นศิษย์อาจารย์ ซึ่งทำให้คนไปสนใจในพิธีกรรมมากกว่า ขณะเดียวกันไปติดที่อาจารย์ผู้มีวัตรปฏิบัติดีและเคร่งในกัมมัฏฐาน

คนไทยคิดว่าพระองค์ใดเป็นอริยะจะช่วยนำพาตัวเองให้พ้นทุกข์ได้ ที่แย่กว่านั้น คือ มักเข้าใจว่า พระอริยะเหล่านั้นจะเป็นผู้ชี้บอกว่าตนเองสำเร็จกัมมัฏฐานระดับไหน แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น บอกไม่ได้เลยว่าผู้ที่ฝึกปฏิบัติกัมมัฏฐานนั้นสำเร็จได้ถึงขั้นไหนแล้ว มันไม่ใช่วิชาการทางโลก ธรรมะเป็นสภาพที่สัมผัสได้ด้วยตนเอง

* ท่านกลับมาสร้างวัดที่บ้านเกิดเพื่ออะไรครับ ?

- อาตมาคิดว่าด้านวัตถุคงสำเร็จเหมือสร้างวัดในต่างประเทศ เพราะวัตถุมันสร้างง่าย แต่สร้างคนนั้นคงยากยิ่งกว่า อาตมาคิดว่าจะเอาฝรั่งกลับมาสอนพระพุทธศาสนาคนไทย เพื่อกลับมาทดแทนคุณบ้านเกิดเมืองนอน

* เอาพระฝรั่งมาสอนพุทธศาสนามันจะได้ผลหรือครับ ?

- อาตมาไปตั้งสมัชชาสงฆ์ไว้ในหลายประเทศ มีพระฝรั่งจำนวนมากที่ประสงค์เดินทางมาช่วยอาตมาเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้คนไทย อาตมาว่ามันน่าจะได้ผลในกลุ่มเยาวชนยุคปัจจุบัน ที่เข้าใจว่าฝรั่งเก่งกว่าคนไทย และอีกส่วนหนึ่งก็จะสอนเรื่องภาษาต่างประเทศเขาไปด้วย อย่างกับที่ศาสนาหนึ่งเขาเอาการเรียนภาษาต่างประเทศมาเป็นเหยื่อล่อพ่อแม่ให้ส่งลูกหลานไปเรียน โดยสอดแทรกการเผยแผ่ลัทธิทางศาสนาโดยไม่รู้ตัว

* ตอนที่ไปเผยแผ่ศาสนาในต่างประเทศถูกปิดกั้นบ้างหรือเปล่าครับ ?

- บางประเทศก็ไม่มีปัญหาอะไร แค่ชื่อองค์กรก็มีปัญหาอย่างกับในเม็กซิโกจะเข้มงวดมาก มันรู้ว่าพุทธศาสนาเน้นเรื่องทิพย์นิพพาน อาตมาขอยื่นจดทะเบียนองค์กรว่า นิพพานฟาวเดชั่น รออยู่กว่า ๒ ปี จึงรู้ว่าเขาไม่อนุญาต ในที่สุดก็เปลี่ยนเป็น วิมุตติฟาวเดชั่น ซึ่งคำว่า วิมุติ ไปตรงกับภาษาพื้นเมืองที่ว่า ทำสิ่งที่ไม่มีประโยชน์ให้มีประโยชน์ และองค์กรนี้ตั้งมาจนถึงปัจจุบัน

* เทศน์สอนฝรั่งกับคนไทยต่างกันอย่างไรครับ ?

- เทศน์สอนฝรั่งง่ายกว่าสอนคนไทย การเทศน์สอนคนไทยส่วนใหญ่จะเป็นเปลือกเป็นกระพี้ของพระไตรปิฎก ต้องยกเอานิทานชาดก ต้องยกเอาเรื่องราวต่างๆ มาเป็นตัวอย่างประกอบ หรือที่เรียกว่าชักแม่น้ำทั้ง ๕ มาว่าก่อน ส่วนธรรมะนั้นมีนิดเดียว บางครั้งก็หมดเวลาเสียก่อนที่จะเข้าถึงธรรมะ แต่ฝรั่งจะเทศธรรมะล้วนๆ ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะเขาอ่านหนังสือและศึกษาธรรมะมาก่อน

* เหตุใดชาวต่างชาติจึงนิยมฝึกวิปัสสนากัมมัฏฐาน ?

- เขารู้แต่เพียงว่า คำสอนในพระพุทธศาสนาแตกต่างจากศาสนาอื่นๆ โดยไม่ได้สอนให้เชื่อเรื่องพระเจ้า แต่พุทธศาสนาจะสอนให้เชื่อเรื่องกรรม ซึ่งหมายถึงการกระทำ ฝรั่งสงสัยว่าทำไมกรรมจึงมีอำนาจพลังเหนือพระเจ้า ซึ่งเขาไม่เชื่อหรอกว่า กรรมนั้นจะบันดาลให้เกิดเหตุต่างๆ โดยเชื่อว่าพระเจ้าเป็นผู้สร้างโลก เป็นผู้ดลบันดาลให้ประสบความสำเร็จ

เหตุที่เขาสนใจ เพราะเขาอยากรู้เรื่องกรรมคืออะไรกันแน่ เขาอยากรู้ว่าคำสอนของพระพุทธเจ้าที่แท้จริงคืออะไร ใครเป็นผู้บันดาลความทุกข์ความสุขให้กับมนุษย์ที่แท้จริง พระพุทธเจ้ามีความแตกต่างจากพระเจ้าในศาสนาอื่นอย่างไร

* มีฝรั่งมาลองภูมิปัญญาหรือเปล่าครับ ?

- มี ส่วนใหญ่จะเป็นพวกมีการศึกษา อ่านหนังสือด้านศาสนามามาก แม้แต่วินัยของพระแต่ละข้อว่าอย่างไร ขณะเดียวกัน ชาวตะวันตกจะมองคนไทยว่าเป็นกะเหรี่ยง เป็นพวกด้อยการพัฒนา ด้อยการศึกษา ซึ่งเมื่อ ๓๐ ปี ที่แล้วพวกฝรั่งไม่ยอมรับคนเอเชียเลย ก่อนที่จะมาเรียนมาศึกษาเขาก็ต้องทดสอบ ส่วนมากเป็นพวกนักศึกษา พวกที่มีความรู้ ในที่สุดเขาก็ต้องยอมจำนนด้วยเหตุผล

* วัตถุมงคลเกี่ยวข้องกับการเผยแผ่พุทธศาสนาอย่างไรครับ ?

- ในต่างประเทศเป็นเพียงของที่ระลึกเท่านั้น ส่วนในประเทศไทยนั้นมีความจำเป็นอย่างยิ่ง เพราะถือว่าเป็นเครื่องล่อ เป็นสื่อที่จะดึงคนให้เข้ามาสนใจหลักธรรมได้ ถ้าเปรียบไปแล้ววัตถุมงคลก็เหมือนกับเหยื่อ ส่วนธรรมะคือตัวเบ็ด คนคือปลา ถ้าไม่มีเหยื่อปลาก็ไม่กินเบ็ด การเข้าถึงธรรมะของคนไทยก็เช่นกัน แต่ส่วนมากทำให้คนติดในสมมติสัจจะนั้น ติดในอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของวัตถุมงคลนั้นๆ ทำให้ไม่เข้าถึงแก่นแท้ของพระพุทธศาสนา

* อายุปูนนี้แล้วกิเลสหมดหรือยังครับ ?

- เราบวชเพื่อให้มีโอกาสปฏิบัติธรรมให้ถูกต้อง เพื่อให้กิเลสเบาบางลงเท่านั้น กิเลสมันอยู่ที่จิต อารมณ์สิ่งแวดล้อมทำให้เกิดกิเลสได้ทุกวัน ตายเท่านั้นถึงจะสิ้นความรู้สึกสิ้นกิเลส

ชาติภูมิหลวงตาโสบิน หลวงตาโสบิน ส.นามโท เกิดที่ จ.มหาสารคาม เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๔ จากนั้น พ.ศ.๒๔๙๐ ได้บรรพชาเป็นสามเณรศึกษาปริยัติธรรม แผนกธรรม-บาลี จบ น.ธ.เอก, ป.ธ.๔ และอภิธรรม ณ วัดมหาธาตุฯ กรุงเทพมหานคร และได้เข้าปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐาน ขณะเป็นสามเณรครั้งแรกเป็นเวลา ๗ เดือน ณ วัดมหาธาตุฯ โดยมีเจ้าคุณพระภาวนาภิรามเถร (อาจารย์สุข ปวโร) วัดระฆังโฆสิตาราม กรุงเทพมหานคร เป็นพระปฐมาจารย์ พ.ศ.๒๔๙๖ ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พัทธสีมาวัดมหาธาตุฯ กรุงเทพมหานคร โดยมีพระพิมลธรรม (อาจ อาสภมหาเถระ) ภายหลังได้รับสถาปนาขึ้นเป็นสมเด็จพระพุฒาจารย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พ.ศ.๒๔๙๙ สอบเปรียญธรรม ๓ ประโยค ได้ในสนามหลวง และในปีเดียวกันนั้น ได้รับแต่งตั้งให้เป็นครูสอนปริยัติธรรมแผนกนักธรรม ตรี, โท, เอก และจุฬาอภิธรรม ประจำมหาธาตุวิทยาลัย วัดมหาธาตุฯ กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๕๐๐ เดินทางไปดูการพระศาสนาและศึกษาปฏิบัติเพิ่มเติมที่ประเทศพม่า หลังจากนั้นก็ได้สมาทานธุดงควัตรเพื่อปฏิบัติเป็นพุทธบูชาฉลองครบรอบ ๒๕ พุทธศตวรรษ ด้วยการอธิษฐานธุดงค์จาก แรงกูน ประเทศพม่า ผ่านทางภาคเหนือไปยังประเทศลาว และกลับเข้าสู่ประเทศไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นอาจารย์สอนปริยัติธรรมแผนกนักธรรมและวิปัสสนาประจำสำนักวัดมหาธาตุฯ และสำนักต่างๆ หลายสำนัก ในเขตกรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๕๐๒ เป็นอาจารย์สอนพระอภิธรรม และวิปัสสนาที่สำนักบุปผาวิปัสสนาราม นครหลวงพระบาท พ.ศ.๒๕๐๕ เป็นอาจารย์สอนอภิธรรม และวิปัสสนา ณ สำนักสงฆ์ศรัทธาประชาธรรม (วัดนาคาราม ปัจจุบัน) อ.เมือง จ.ภูเก็ต และได้สร้างอาคารเรียนถาวรขึ้นที่นั่น ๑ หลัง ซึ่งเจ้าประคุณสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (อยู่ อโนทยมหาเถร) วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพมหานคร ได้ทรงพระเมตตาประทานนามอาคารเรียนหลังนี้ว่า "โรงเรียนอภิธรรมวิทยากร" พ.ศ.๒๕๐๘ สอบเปรียญธรรม ๔ ประโยคได้ในสนามหลวง สำนักเรียนวัดวิชิตสังฆาราม อ.เมือง จ.ภูเก็ต พ.ศ.๒๕๑๐ ได้ทูลเชิญเสด็จฯ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี (สมเด็จย่า) ไปทรงประกอบพิธีเปิดป้ายโรงเรียนอภิธรรมวิทยากร ณ สำนักสงฆ์ศรัทธาประชาธรรม อ.เมือง จ.ภูเก็ต พ.ศ.๒๕๑๑ เป็นประธานอำนวยการจัดบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน ร่วมกับข้าราชการแผนกศึกษาธิการ เพื่ออบรมเด็กโดยได้นิมนต์ สมเด็จพระวันรัต (ปุ่น ปุณฺณสิริมหาเถร) หรือ สมเด็จป๋า วัดพระเชตุพนฯ ไปเป็นพระอุปัชฌาย์ และได้จัดให้มีการบวชเป็นประจำทุกๆ ปี เป็นเวลาติดต่อกัน ๔ สมัย จนเป็นเยี่ยงอย่างให้วัดหรือสำนักต่างๆ ได้มีการจัดบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน เป็นประเพณีสืบมาจวบเท่าทุกวันนี้ พ.ศ.๒๕๑๕ เป็นหัวหน้าคณะสงฆ์ไทย เดินทางไปเผยแผ่พระพุทธศาสนา และสร้างวัดไทยในนครลอสแองเจลิส มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเป็นวัดไทยแห่งแรกที่เกิดขึ้นในภาคพื้นทวีปอเมริกา พ.ศ.๒๕๑๙ เป็นประธานอำนวยการจัดตั้ง วัดพุทธวราราม นครเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด ภายใต้ความดำริริเริ่ม และอุปถัมภ์ของพระเดชพระคุณพระธรรมโกศาจารย์ (ชอบ อนุจารีมหาเถร) ภายหลังได้รับเลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระพิมลธรรม ราชบัณฑิต และในปีเดียวกันนี้ ก็ได้เป็นผู้ร่วมประชุมก่อตั้งสมัชชาสงฆ์ไทยกับคณะสงฆ์ทั้ง ๕ วัด ในสมัยนั้น โดยมีพระเดชพระคุณพระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต) สมัยดำรงสมณศักดิ์เป็น พระราชวรมุนี เป็นประธานในที่ประชุม และได้รับเลือกเป็นเลขาธิการของสมัชชาสงฆ์ไทยชุดแรกด้วย พ.ศ.๒๕๒๐ เปิดสอนวิปัสสนากรรมฐานแก่ชาวพุทธไทย และต่างชาติ เป็นครั้งแรก ตามวัตถุประสงค์ของวัดพุทธวราราม ข้อที่ ๑ Buddhist Meditation Center ปรากฏว่ามีชาวอเมริกันมาปฏิบัติจากรัฐต่างๆ หลายท่าน และปฏิบัติตลอดพรรษา ๓ เดือนบ้าง ๖ เดือนบ้าง จนเป็นที่แพร่หลาย และรู้จักกันทั่วไป จึงได้รวบรวมประมวลผลการปฏิบัติจัดพิมพ์เป็นหนังสือภาษาอังกฤษเล่มแรก ให้ชื่อว่า "Way Paring" ซึ่งได้มอบลิขสิทธิ์ให้ Buddhist Publication Society ประเทศศรีลังกา จัดพิมพ์เผยแผ่ไปทั่วโลก พ.ศ.๒๕๒๓ ได้กราบลาสิกขาออกไปเป็นอาจารย์สอนวิปัสสนา ในรูปแบบฆราวาส ร่วมกับคณะอาจารย์ชาติต่างๆ ที่เป็นชาวพุทธ เพื่อศึกษาหาประสบการณ์เพิ่มเติม ความคิดเห็นในการเผยแผ่และการสอนธรรมแก่ชาวตะวันตก ประกอบกับได้รับเชิญจากศูนย์พุทธศาสนา ฝ่ายเถรวาทที่ แวคูเวอร์ บี.ซี. ประเทศแคนาดา ได้เชิญไปเป็นอาจารย์สอน ที่เมืองแวนคูเวอร์ บี.ซี.บ้าง ที่เมืองแคลการี่ (Calgary) บ้าง และเมืองเอดมันตัน รัฐแอลเบอร์ตาบ้าง จนมีลูกศิษย์สามารถรวมกลุ่มกันจัดตั้งสมาคมขึ้นให้ชื่อว่า Light of the Dhamma ที่เมืองเอดมันตัน ประเทศแคนาดา พ.ศ.๒๕๒๔ ได้รับเชิญเป็นอาจารย์สอนประจำที่ The Chicago Meditation Center (CMC) ที่นครชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ และได้ไปร่วมเป็นวิทยากรให้การอบรมวิปัสสนาแก่ผู้ถือบวชธรรมจารีและธรรมจาริณี ณ วัดธัมมาราม ชิคาโก เป็นประจำทุกๆ ปี จนกระทั่งปัจจุบัน พ.ศ.๒๕๒๙ เป็นประธานจัดตั้งสมาคมเผยแผ่ขึ้นอีกแห่งหนึ่ง ตั้งชื่อว่า Vipassana Dhura Meditation Society บนภูเขาบิ๊กแบร์ เมืองซานเบอร์นาดิโน รัฐแคลิฟอร์เนีย และเป็นผู้อำนวยการดำเนินการสอน และเผยแผ่ทั้งภาคปริยัติ (ทฤษฎี) ภาคปฏิบัติ (วิปัสสนา) โดยการจัดเปิดคอร์สสอนตามวัด, สำนักฯ และสถานที่ที่ได้รับเชิญไปทั่วทั้งในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และเม็กซิโก ตลอดถึงละตินอเมริกาใต้ โดยการจัดพิมพ์เป็นเอกสาร วารสาร และตำราเผยแพร่ทั้งภาษาอังกฤษ และสเปน ตามโครงการ และวัตถุประสงค์ของวิปัสสนาธุระ โซไซตี้ ที่ได้กำหนดไว้ในตราสาร (By Laws) พ.ศ.๒๕๓๕ ได้ย้ายสำนักวิปัสสนาธุระบนภูเขาบิ๊กแบร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย มาอยู่เมืองเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด โดยคำเชิญของกลุ่มชาวพุทธอเมริกัน ที่จัดตั้งองค์การทางพุทธศาสนาขึ้น มีชื่อว่า Namo Tassa Corporation ขอเชิญไปเป็นที่ปรึกษา และสอนวิปัสสนาประจำองค์การแห่งนี้ ที่เมือง Tequisquiapan Queretaro เม็กซิโก ซึ่งเป็นศูนย์ INTERNATIONAL MEDITATION CENTER และได้เปิดศูนย์วิปัสสนาของพุทธแบบเถรวาทที่นั้น ให้ชื่อ Foundacion Vimutti A.C. ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พ.ศ.๒๕๓๗ คณะสงฆ์วัดพุทธวราราม นครเดนเวอร์ สมัยพระมหาสมจิตร โชติมนฺโต รักษาการเจ้าอาวาส พร้อมด้วยคณะกรรมการอำนวยการ ซึ่งมี นายสุขุม สำลีรางค์กูล ในนามคณะกรรมการอำนวยการฝ่ายฆราวาส และนางบังอร หัสดินรัตน์ ประธานคณะกรรมการบริหารวัด ได้เชิญมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นอาจารย์สอนวิปัสสนากัมมัฏฐาน เพื่อช่วยเหลือกิจการของวัด จึงได้ย้ายสำนักวิปัสสนาธุระจากเมืองออโรรา โคโลราโด มาอยู่ที่วัดพุทธวราราม นครเดนเวอร์ รัฐโคโลราโด จนกระทั่งปัจจุบัน และได้เปิดทำการสอนที่วัด เป็นประจำเว้นแต่ไปสอนที่นั่น นอกเขตรัฐโคโลราโด พ.ศ.๒๕๔๓ ได้สละเพศฆราวาสวิสัย เข้ามาบรรพชาอุปสมบทอีกครั้ง เมื่อวันที่ ๑๑ เดือนธันวาคม ณ วัดไทยพุทธคยา ประเทศอินเดีย โดยมี พระธรรมปริยัติมุนี (นวน เขมจารีมหาเถร ป.ธ.๖) เจ้าอาวาสวัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระราชโพธิวิเทศ (ทองหยอด ภูริปาโล ป.ธ.๙ ) เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และ พระราชกิตติเวที (สมบูรณ์ สมฺปนฺโน ป.ธ.๗) เจ้าอาวาสวัดวชิรธรรมประทีป นครนิวยอร์ก เป็นพระอนุสาวนาจารย์ พุทธศาสนิกชนท่านใดประสงค์จะร่วมบุญสร้างเจดีย์พุทธคยาจำลอง และพระพุทธเมตตาสว่างรังสี ประดิษฐาน ณ วัดวังปลาโด สอบถามรายละเอียดได้ที่ โทร. ๐-๔๓๗๒๗-๑๘๒ และ ๐-๑๙๗๕-๗๔๓๙

0 เรื่องและภาพ ไตรเทพ ไกรงู 0