ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า พระป่า กับ พระเมือง จะเปิดศึกเดินขบวนสนับสนุนและต่อต้าน สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว) วัดสระเกศ

เมื่อพระออกมาเดินขบวน พุทธศาสนิกชนจึงตั้งข้อสังสัยว่า พระที่ออกมาเคลื่อนไหวนั้น ได้ใช้สติ ใช้ปัญญา รวมทั้งความมี ขันติ ที่จะควบคุมตัวเองหรือไม่

พระรูปใดจะอ้างว่าเป็น พระป่า หรือ พระเมือง ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ว่า พระรูปใดมีสติ ใช้ปัญญา รวมทั้งมีขันติในการสงบสติอารมณ์มากกว่ากันเท่านั้น รวมทั้งรูปใดอยู่ในศีลในธรรมมากกว่ากัน

ที่อ้างว่าเป็นพระป่า จะเอาป่าไหนกันดี พระป่าละเมาะ พระป่าหลงในธรรม หรือว่าพระป่าเถื่อนกันแน่

ถ้าจะอ้าง พระป่า ก็ต้องเคร่งในวัตรปฏิบัติ ต้องวางตัวเป็นกลางให้สมกับสมณเพศ ไม่หลงในคำพูดเชิญชวนของใคร ใช้สติปัญญาใคร่ครวญก่อนแล้วค่อยทำ

เมื่อ พระป่า และ พระเมือง ออกมาเผชิญหน้ากัน ทำให้พุทธศาสนิกชนทั่วไปมีความสับสนว่า จะอยู่ข้างใคร หรือจะเชื่อในคำพูดของใครดี เพราะต่างคนก็ต่างขึ้นชื่อว่าเป็นคนดีของสังคม

ปัญหาที่เกิดขึ้นนี้ อาตมาคิดว่าทางออกที่ดีที่สุดคือ การยอมรับความจริง โดยหันหน้าเข้าหากัน จับเข่าพูดคุยกันตรงๆ ดีกว่า พูดหรือแถลงข่าวฝากผ่านสื่อ ฝากกันไปฝากกันมา ตกๆ หล่นๆ บ้าง ในที่สุดก็จะเข้าทำนองที่ว่า น้ำผึ้งหยดเดียว ถึงกับต้องยกทัพเข้าห้ำหั่นกัน

ถ้าอยู่คนละซีกโลก หรือพูดคนละภาษาก็ไปอย่าง แต่นี่อยู่เมืองไทย พูดภาษาไทยแท้ๆ มีอะไรก็ปรึกษาหารือกัน ไม่ต้องให้เป็นเรื่องเป็นราวจนกลายเป็นข่าว ซึ่งมีแต่เสียกับเสีย ทั้งๆ ที่ต่างฝ่ายต่างต้องการทำงานเพื่อประเทศชาติ

ความเสื่อมถอยของพระพุทธศาสนา ไม่ได้เกิดจากคนนอกศาสนามาทำลาย หากเกิดจากพุทธบริษัทสี่ พระสงฆ์ถือว่าเป็นหนึ่งในพุทธบริษัทสี่ที่มีศีลสูงสุด ซึ่งน่าจะเป็นผู้นำแห่งความสามัคคี แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ในขณะนี้คือ สงฆ์แตกความสามัคคี พุทธบริษัทที่เหลือจะพึ่งใคร

ว่าไปแล้วจะเป็นพระป่า พระบ้าน พระเมือง หรืออยู่มุมไหนของประเทศ ขึ้นชื่อว่าพระแล้ว ก็อย่ามัวเอาปัญญามาทะเลาะหรือชิงดีชิงเด่นกัน ห้ำหั่นทำลายชื่อเสียงกัน

แต่จงเอาปัญญามาคิดทำงานเพื่อพระพุทธศาสนา ให้สมกับเป็นสงฆ์สาวกของพระพุทธองค์ นำสันติสุขมาสู่มวลมนุษยชาติจะดีกว่า

พระพยอม กัลยาโณ