บทกลอนบทนี้ คุณเวทิน ศันสนียเวทย์ ได้แต่งไว้ขณะที่บวชเป็นพระ แต่ปัจจุบันได้ลาสิกขา ไปใช้ชีวิตอยู่ในสหรัฐอเมริกา อาตมาเห็นว่าเหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน จึงขอนำมา "ถวายพระสงฆ์ไทยและมอบให้คณะอุบาสกอุบาสิกา ที่มีความขัดแย้งกันทุกท่าน"

พระพุทธองค์ประกาศพระศาสนา ด้วยเมตตาชาวโลกผู้โศกเศร้า

หวังดับทุกข์หมองหม่นของคนเรา สอนให้เข้าใจธรรมชี้นำทาง

ศีล สมาธิ ปัญญา วราฤทธิ์ เป็นนิมิตแห่งใจใสสว่าง

ให้รักษาศีลไว้ไม่ปล่อยวาง ฝึกใจอย่างเจนจบสงบใจ

สมาธิ ตริตรึกฝึกจิตแน่ หยุดกระแสความเลวอันเหลวไหล

ใช้ปัญญาไตร่ตรองมองการณ์ไกล เพ่งพิศให้กระจ่างสว่างจินต์

หยุดทำบาปหยาบสิ้นทุกถิ่นที่ กุศลมีทำไปให้จบสิ้น

ทำใจให้ผ่องใสไร้ราคิน พระมุนินทร์ชี้ทางอย่างอาทร

หกดำรัสตรัสสอนบวรยิ่ง เป็นหกสิ่งยิ่งยงที่ทรงสอน

ตรัสให้ลดกิเลสเหตุอาวรณ์ ดับขั้นตอนอวิชชาสาธุการ

ลุพุทธศก “สองห้าสี่แปด” แล้ว ยังคงแนวดับทุกข์เพิ่มสุขศานติ์

มิใช่ป็นถ้อยคำเพียงตำนาน พระองค์ท่านตรัสไว้โปรดใคร่ครวญฯ

ขอชาวพุทธหยุดคิดสักนิดหนึ่ง ตรองให้ซึ้งแก่ใจในทุกส่วน

ขอให้สงฆ์คงธรรมนำขบวน ทำสิ่งควรแก่จิตที่คิดดี

ขออุบาสกและอุบาสิกาด้วย ร่วมจิตช่วยจิตตนบนวิถี

คือ “วิถีแห่งธรรม” นำชีวี ทำให้มีความพร่างกระจ่างใจ

ความขัดแย้งแรงร้อนเกินผ่อนผัน หากถึงวันย่ำแย่สุดแก้ไข

เป็นเรื่องเกินยื้อยุดชาวพุทธไทย เหตุเพราะไม่อ่อนน้อมยินยอมกัน

โปรดหยุดเถิดหยุดก่อนหยุดตอนนี้ เพื่อพุทธพลีหยุดได้อย่าไหวหวั่น

เพื่อตนพลีไม่หยุดชาวพุทธนั้น จะถึงขั้นเลวร้ายเพราะสายเกิน

แก้ไขสิ่งที่ผิดคิดแก้ไข เมตตาให้แก่กันคนสรรเสริญ

หากใจยกหกหลักจักจำเริญ ขอให้เทินเทิดธรรมนำจิตตน

คารวะทุกท่านจึงสานถ้อย บรรจงร้อยสร้อยซึ้งเพียงหนึ่งหน

ส่งวลีมาเรียงเคียงกมล เพื่อทุกคนร่วมใจอภัยกัน

พระเมตฺตานนฺโท ภิกฺขุ