บุคคลสำคัญที่สุดสำหรับวันเกิดของเรา มีเพียง ๒ คนคือตัวเรากับแม่ของเรา (รวมพ่ออีกนิดก็ได้) วันเกิดของเรานั้นคือวันที่เราแยกออกมาจากร่างกายของแม่เราโดยเด็ดขาด การตัดสายสะดือเป็นสัญญลักษณ์สำคัญ

ในการฉลองวันเกิด จึงควรเริ่มต้นที่แม่ เข้าไปกราบแม่พร้อมดอกไม้เพื่อบูชาคุณ จึงน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของการฉลองวันเกิด

ชาวไทยได้หันไปรับเอาวัฒนธรรมตะวันตกในการตัดเค็กวันเกิด เป่าเทียน ฯลฯ ทำให้มีสีสรร ได้ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์เป็นที่สนุกสนาน แต่เราอาจจะไม่ได้เข้าใจอะไรเกี่ยวกับวันเกิดของเรามากนัก

ภาษาไทยที่ใช้คำว่าอายุขัยนั้น เป็นคำเดียวกับคำว่า ขยะ คือ ทิ้งไปแล้ว ถ้าอายุ ๖๐ ก็คือ ทิ้งไปแล้ว ๖๐ ปี

การฉลองวันเกิดจึงควรเป็นวันที่เราจะได้ทบทวนปี่ที่ผ่านมา ว่าเราได้เพิ่มพูนกุศลให้กับชีวิตมากน้อยเพียงใด อย่างไร เรามีอกุศลใดที่เราควรจะได้พิจารณาว่าพอแล้ว เลิกแล้ว เพื่อนๆที่เชิญมาร่วมฉลองวันเกิดนั้น ควรเป็นเพื่อนใกล้ชิดที่มาช่วยกันทบทวนทัดทานในสิ่งที่ไม่ดี สนับสนุนในสิ่งที่ดี ช่วยเหลือในเรื่องที่ขาดตกบกพร่อง เกื้อกูลให้กำลังใจกันและกัน โอบอุ้มค้ำจุนกันเมื่อดำริในสิ่งที่ดีงาม บางคนใช้โอกาสวันเกิดได้รวมญาติมิตรช่วยกันทำบุญ เช่นนี้ก็น่าโมทนา

สำหรับพระ ( ทั้งภิกษุ / ภิกษุณี ) เวลาฉลองวันเกิด ก็เริ่มไปเอาการฉลองวันเกิดของฆราวาสมาใช้ มีการตัดเค็ก เป่าเทียนเหมือนกัน

เมื่อบวชใหม่นั้น พระต้องถือนิสสัย รับนิสสัยจากครู อุปัชฌาย์ อาจารย์ คือต้องถือนิสสัยของความเป็นพระ ต้องทิ้งนิสัยของฆราวาส พระจึงต้องทำความเข้าใจว่า พระต้องมีการฉลองวันเกิด ( ถ้าจะฉลอง ) ในความหมายที่ต่างไปจากชาวบ้าน

การไหลถ่ายเทระหว่างความเป็นพระกับฆราวาสนั้นเป็นไปตลอดเวลา พระจึงต้องมีเวลาภาวนา ตระหนักรู้ในจุดประสงค์เดิมของการที่เข้ามาบวชว่าเราตั้งใจจะเข้ามาเพียรเพื่อการละวาง มิใช่พอกพูนสะสมกลับไปเป็นเยี่ยงฆราวาสอีก ทีนี้จะสอนอะไรฆราวาสก็ยาก เพราะเหมือนๆกันไปหมด

ธัมมนันทาภิกษุณี

<< ย้อนหลัง